Einstein o Einsteinie. Zapiski autobiograficzne i naukowe

Jest rok 1946. Za biurkiem, w domu, jakich setki w Princeton, zasiada twórca największej rewolucji naukowej XX wieku.

• Tworzy coś, co nazwie swoim własnym nekrologiem - a my musimy nazwać jednym z najcenniejszych dokumentów nauki.
• Sześćdziesięciosiedmioletni Albert Einstein nie pała entuzjazmem do autobiografii.
• Uważa, że „zazwyczaj są owocem narcyzmu i negatywnych uczuć wobec innych”.
• W rezultacie powstaje autobiografia intelektualna intensywna w treści, ale niejako zaszyfrowana.

Na czterdziestu pięciu stronach opisuje swoje życie, od zachwytów dzieciństwa do ostatecznych pytań starzejącego się naukowca. Hanoch Gutfreund i Jürgen Renn, wytrawni znawcy Einsteina, mają jednak klucz i otwierają drzwi na oścież.

• Udowadniają, że wielkich myślicieli należy czasem szukać na wydziałach innych niż filozoficzny.
• Nie mam żadnych szczególnych uzdolnień.
• Cechuje mnie tylko niepohamowana ciekawość.
• Albert Einstein