Eugeniusz Bodo. Już taki jestem zimny drań

Gra pan jak Bodo! Dlaczego?

• Bo do du....
• To tylko żartobliwy kalambur Adolfa Dymszy, prawda bowiem była zupełnie inna.
• Eugeniusz Bodo grał jak z nut, chociaż ich nie znał.
• Dwa etapy jego życia upłynęły mu śpiewająco.

Otaczała go wtedy miłość rodzinnego domu, sława zdobyta w warszawskich kabaretach, wreszcie uwielbienie kinowej widowni za ekranową wszechstronność. I kto wie, jak potoczyłyby się jego artystyczne losy, gdyby nie wojna.

• Tragiczna, niesprawiedliwa i okrutna.
• O tym właśnie opowiada ta książka.
• Od wydawcy: Sądziłam, że będzie to jeszcze jedna biografia w dorobku Ryszarda Wolańskiego.

Nie miałam wątpliwości, że będzie świetna i bardzo rzetelna, bo autor słynie z dokładności, skrupulatności i umiłowania archiwaliów. Jednak to jest coś więcej niż doskonała biografia Eugeniusza Bodo, to książka, która ujawnia fakty zupełnie nieznane.

• Rozdział o wojennych losach Bodo jest wstrząsający.
• Protokoły z przesłuchań aktora przez NKWD obnażają całą podłość sowieckiego systemu.
• Nie chce się wierzyć, że to mogło się zdarzyć.
• Moja babcia była zafascynowana międzywojenną Warszawą, nazywała ją Paryżem północy.

• Udało mu się uchwycić atmosferę i czar tamtego miasta, którego Bodo był królem.
• Już nic więcej Państwu nie powiem.
• Trzeba to koniecznie przeczytać.
• Maria Szabłowska

Czytając książkę Wolańskiego, wierzy się, że tak rzeczywiście było.