Excentrycy Włodzimierza Kowalewskiego, jednego z najciekawszych prozaików polskich ostatniej dekady, to powieść o tym, jak powstawał "wielki jazz w małym Ciechocinku". Zima 1957.
Opustoszały polski kurort, sypiące się pensjonaty, bieda i szarzyzna. Do Wandy - przed wojną lwowskiej dentystki i śpiewaczki jazzowej - która po powrocie z zesłania osiadła w Ciechocinku, przyjeżdża z Anglii starszy brat, jazzman Fabian.
Pytany, dlaczego wrócił do Polski, oznajmia beztrosko: "Przyjechałem grać swing". I zaskakująco szybko znajdują się ludzie, którzy chcą grać razem z nim - młodzi bikiniarze z przygrywającego na potańcówkach zespołu, gardzący muzyką stroiciel fortepianów, który w każdym pisarzu widzi pederastę, dystyngowany doktor Vogt - klarnecista-amator, milicjant, który przed wojną był trębaczem...
Ale prawie nic nie jest tym, czym się wydaje - Wanda jest śmiertelnie chora, Fabiana nagabują ludzie powtarzający uparcie "W nieodległej wsi spłonęła dzwonnica, dymu nie widać", a Modesta niespodziewanie znika... Poruszająca powieść, w której liryzm splata się z ironią, a melancholia z groteską.
O złamanych przez wojnę ludziach, o muzyce, granej na przekór ponurej rzeczywistości - i o złudzeniach.
