Niniejsza pozycja jest wydaniem drugim, poprawionym i zmienionym. Zmiany dotyczą elementów graficznych powieści, okładki oraz pewnych kosmetycznych zabiegów stylistycznych.
W drugiej części Feniksa, Oli i Maris nie przestają tańczyć w uczuciach, które do siebie żywią. Oddzieleni od siebie na poziomie fizycznym, emocjonalnym i geograficznym nie mogą o sobie zapomnieć, bo połączenia ich dusz nie sposób zerwać.
Choć każde z nich musi stawić czoła własnym traumom, nieuświadomionym lękom i problemom, które trzeba rozwiązać tu i teraz, przemierzają tę drogę z godnością, krocząc ścieżką przeznaczenia. Czasem wydaje nam się, że coś nie ma prawa się zdarzyć, jest z góry skazane na porażkę - poddajemy się pod presją nacisków społecznych i rodzinnych.
Bywa, że sami jesteśmy sobie wrogami, zamykając się, stawiając wewnętrzne mury, ograniczając rozwój własnej świadomości i horyzontów, bo inni obok są tak niezmiernie nieskomplikowani i płytcy, a więc i my nie możemy być "trudni". Najprawdopodobniej pierwszym odruchem społeczeństwa byłaby krytyka za ich słabość i inność, za to, jakie problemy mają...
Ale nawet ci, którzy mienią się złotą zbroją siły i przebojowości, noszą bagaż. Nie wiesz o nich nic, bo skrywają swe traumy, jak skarby, których strzegą w obawie przed światem...
Ci właśnie pozorni giganci, władający światem swoją charyzmą, pierwsi cię skrytykują, gdy ujawnisz swoje słabości, uznając, że nie można dostrzegać i pochylać się nad własnymi bliznami - lepiej udawać, że ich nie ma. Oli i Maris to zwycięzcy - ludzie, którzy stawili czoła niemożliwemu, którzy w chwilach największej słabości wznieśli się w niebo, dając swym duszom wolność.
Aby to zrobić, trzeba mieć w sobie depozyt dobra i świadomości, nie należy się poddawać nawet wtedy, gdy czujesz, że nie ma już nic... Za rogiem może czekać to, o czym śnisz, kiedy dajesz sobie prawo do marzeń.
Poznaj drogę Oli i Marisa do wolności, miłości i spełnienia, może cię zainspirują... bo, czy chcesz tego, czy nie, ich pierwiastki masz w sobie.
