Film i jego obraz w PRL

Kino tamtych lat tworzyło piękną iluzję. Przez długi czas odcięci od innych żelazną kurtyną za jego pośrednictwem poznawaliśmy tamten odległy chociaż bliski nam mentalnie świat.

• Nie bez racji przecież kino ma również swe, wywodzące się z języka łacińskiego drugie miano - iluzjon.
• Gościliśmy równie na naszych ekranach filmy, na które prawie nikt nie chciał chodzić.
• Nie dlatego, że byty nieciekawe czy artystycznie nieudane.
• Reprezentowały one jednak najczęściej kinematografię radziecką, która to kwalifikacja była rodzajem piętna.
• Broniliśmy się w ten sposób przed wszechobecną indoktrynacją.
• Bo zawsze gdzieś na końcu znajdowała się polityka.

Także rodzimi twórcy filmowi, umieszczając swych bohaterów w otaczających realiach, w pewnym sensie tej iluzji ulegali. Jeszcze nie istniała telewizja, a nawet gdy pojawiła, jej oferta była bardzo skromna, więc początkowo władza nie przywiązywała do niej zbyt wielkiej wagi.

• Celuloidowy świat PRL" nie jest jednak książką o filmach, które niegdyś gościły na naszych ekranach.
• A przynajmniej nie o nich przede wszystkim.

To głównie opowieść o ludziach, którzy tworzyli kino, reżyserach i aktorach, o środowisku, w którym ono powstawało I o związkach wzajemnych, przenikaniu się filmu z rzeczywistością. Ten świat stał się historią niespełna dwadzieścia pięć lat temu, a wydaje się, jakby upłynęły wieki.