Fizymatenta

Fizymatenta słowo to narodziło się dzięki wojnie francusko-pruskiej (187071), w której po raz pierwszy Ślązacy musieli służyć w armii niemieckiej. Kiedy Niemcy podbili Paryż i chłopcy zaczepiali panienki w wiadomych celach, często z ich ust padało zdanie: Faisez ma tante!, czyli Weź się za moją ciotkę (w gwarze: Podupcz se mojom ciotke!; w znaczeniu: staruszkę).

• Zaadoptowane w gwarze dobrze przylega do spraw małych i większych, na przykład do losów Śląska.
• To książka, którą zabierzesz ze sobą w drogę.

• Będziesz pożerać ją zachłannie, niczym babciny przysmak z dzieciństwa od czasu do czasu wyjmując z gardła ość.
• Bo to opowieść niezwykła i niełatwa.

Tę krótką, tramwajem do pracy, dłuższą, weekendową ale i taką na kraniec świata. Przez kilkanaście minionych lat Kazimierz Kutz, wybitny reżyser, pisarz, działacz społeczny i polityk, na łamach katowickiego dodatku Gazety Wyborczej publikował felietony, w których co tydzień bez miłosierdzia tarmosił nasze paranoje, odzierał nas z codziennych małostek, kpił z zadufanych i uziemiał ideologicznie lewitujących.

• Od czasu do czasu żegnał też największych ludzi pięknych, swoich braci i siostry z polskiego Parnasu.
• I upominał się o Śląsk, najbardziej sponiewierany zakątek Polski.

• Jak cały ten Kutz.

A wszystko to czynił z literacką klasą godną Kronik tygodniowych Słonimskiego, pasją lekarza zatrutej polskiej duszy i gorzką intuicją śląskiego Wernyhory. Kutz jest przekorny, prowokujący, miejscami ironizujący, ale jakże smakowity.

• Kiedyś minęło już 27 lat był moim nauczycielem Śląska, tak jak wszystkich Polaków uczył Śląska w swoich filmach.
• Ta książka to dalszy ciąg jego śląskich rekolekcji Adam Michnik O Autorze: Kazimierz Kutz urodzony 16 lutego 1929 r.
• w Szopienicach.

• Całe życie związany ze Śląskiem.

Człowiek wszechstronny: wybitny reżyser filmowy, teatralny i telewizyjny, scenarzysta, polityk, działacz społeczny, publicysta i pisarz. W czasie wojny wywieziony na roboty do Niemiec, po wyzwoleniu kończy gimnazjum w Mysłowicach, następnie Państwową Wyższą Szkolę Filmową w Łodzi.

• Zostaje asystentem Andrzeja Wajdy przy Pokoleniu.
• Debiutuje w 1959 r.
• Krzyżem Walecznych.

Wyreżyserował ponad dwadzieścia filmów fabularnych, z czego sześć o Górnym Śląsku, oraz wiele sztuk teatralnych, w tym dla Teatru Telewizji. W latach 19972015 senator IV, V, VI i VIII kadencji, wicemarszałek Senatu V kadencji, oraz poseł na Sejm VI kadencji.

• Jest autorem książki Klapsy i ścinki.
• Mój alfabet filmowy i nie tylko.
• W 2010 r.
• debiutował jako powieściopisarz książką Piata strona świata.
• Wielokrotnie nagradzany za swój dorobek artystyczny.
• W 2005 r.

• tytuł honorowego obywatela Katowic.
• Starość to walka o przedsięwzięcia minimalne.

otrzymał Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis za wybitne osiągnięcia kulturalne rangi międzynarodowej, a w 2010 r. O programy blisko gleby; bo oddech krótszy, sen płytszy, zadyszka powyżej piętra, słuch zredukowany, bo tony niskie już zamglone, rozmowy intymne prowadzi się na migi, zasmażki wstrząsają wątrobą, a kieliszek czystej jest górną normą.

• Trzeba przestawić się z życia orła na egzystencję wróbelka.
• Słowem: na starość potrzebna jest inna strategia życia.
• Ale do wszystkiego można się przyzwyczaić.
• Idzie o to, aby być najmniejszym ciężarem dla innych i nie marudzić.

• Trzeba rozbudować swoje zaniedbane pejzaże introwersji i rozmyślać nad nimi.
• Traktuj je jak własne stawy i zacznij w nich łowić swoje rybki.
• I co najważniejsze!
• Jeśli 50 lat temu włożyłeś nogę w szparę drzwi i nie dałeś się wykopać, to teraz tym bardziej nie wolno ci ulec.
• Siła jest w głowie!
• Mnie teraz kopią w kostkę z energią większą niż dawniej, ale za żadne skarby nie popuszczę.
• Nawet gdyby mi w kostce noga odpadła, nie wysunę jej ze szpary.
• W najgorszym razie włożę drugą.
• Tylko poczucie humoru się liczy!
• fragment książki

Nie wolno schylać się za każdym razem, gdy coś wypadnie nam z dłoni, nie starać się wszystkiego pojąć i zadawać innym możliwie mało pytań.