Fotografie mówią

Zbiór opowiadań Michaliny Domańskiej herbu Larysza (bardzo stary herb polski, wymieniany już przez Długosza) znakomitej polskiej pisarki po 1945 roku skazanej na zapomnienie, a dziś powoli znów zaczynającej być czytaną. Zbiór zawiera utwory: Fotografie mówią..., Oczy, które wiedzą..., Historia o duchach, Mateczka chrzestna, Powrót dziedzica, Wieść z tamtego świata, Ratunkowa akcja panny Joli, Vita nuova.

• Oto fragment pierwszego z nich: Ciężkie zadanie zlecono porucznikowi Roliczowi, ciężkie i delikatne zarazem.
• Miał odwieźć żonie zabitego pilota znalezione przy nim dokumenty, papiery i pieniądze.
• Prosiła o to.
• Na pogrzeb ofiar strasznego wypadku przybyć nie mogła.
• Nagła wiadomość tak nią wstrząsnęła, że dostała ciężkiej maligny i długo leżała w łóżku bez sił i przytomności.

• Gdy ucichnie wojenna zawierucha, rodzina zabierze ich zwłoki.
• Tymczasem na pogrzebie byli tylko obcy.

Bez niej pochowano obu oficerów: pilota i towarzyszącego mu rotmistrza na cmentarzu wojskowym w mieście X..., w którego pobliżu spadli. Odbył się z całą wojskową pompą, staraniem ułańskiego pułku, który wówczas stał w X...

• Po pogrzebie dowódca pułku wezwał do siebie porucznika Rolicza.

• To wszystko, co zostało po obu zabitych.
• Lotnik był tak zmiażdżony odłamkami aparatu, że tylko z papierów ustalono tożsamość.
• Był to zamożny syn ziemiańskiej rodziny w Kaliskiem.
• Śmierć tragiczna uszanowała niezwykłą piękność drugiego.
• Ten, jak się okazało pochodził z Białej Rusi i cała jego rodzina na razie znajdowała się za Kordonem.
• Rolicz wziął do ręki oba pugilaresy i inne kosztowności.
• Miał je wręczyć razem żonie lotnika.
• Liczył pieniądze.

Na stole leżały dwa pugilaresy, dwa zegarki, pierścionki, sygnety. Spośród papierów lotnika, wysunęła się pocztówka, fotografia młodziutkiej, kobiety...