Gdy otworzyli bramy, zaczęłam iść w stronę domu... Rozmowy z Joanną Muszkowską-Penson

Joanna Muszkowska-Penson, ur. 1921 w Warszawie, córka Jana Muszkowskiego i Janiny z Badiorów.

• W latach 1940–1941 łączniczka w Komendzie Głównej ZWZ.
• W latach 1941–1945 więźniarka obozu koncentracyjnego w Ravensbrück.
• Profesor nauk medycznych, absolwentka Akademii Medycznej w Łodzi (1950).

• Przez większość życia związana z Trójmiastem.
• W czasie wydarzeń sierpniowych 1980 r.
• służyła pomocą medyczną strajkującym w Stoczni Gdańskiej.
• Podczas stanu wojennego ukrywała w swoim mieszkaniu działaczy Ruchu Młodej Polski.
• Od początku lat 80.
• angażowała się społecznie, pracując w punkcie charytatywnym przy parafii św.
• Brygidy oraz współuczestnicząc w organizacji opieki hospicyjnej (wraz z ks.
• Eugeniuszem Dutkiewiczem).
• Honorowy członek „S” Portu Gdańskiego.
• Po przejściu na emeryturę pracuje (od 2006 r.) pro bono w biurze Lecha Wałęsy.
• Odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006).
• Książka stanowi zapis wywiadów przeprowadzonych z Joanną-Muszkowską-Penson przez dr.
• Jacka Ladoruckiego, adiunkta na Wydziale Filologicznym UŁ.

W latach 1950–1980 zatrudniona w Klinice Chorób Nerek Akademii Medycznej w Gdańsku, od 1980 r., wskutek nacisków politycznych, oddelegowana do Szpitala Wojewódzkiego, gdzie do emerytury była ordynatorem oddziału wewnętrznego. Autor, rozmawiając ze świadkiem burzliwych czasów minionego wieku, kieruje uwagę Czytelnika nie tylko na przełomowe wydarzenia historyczne (wybuch wojny, pobyt w obozie, działalność opozycyjna w latach 80.), lecz także na refleksję egzystencjalną swej rozmówczyni, która opowiada o przedwojennym świecie, wartościach, roli przyjaźni, pracy społecznej i współtworzeniu ruchu hospicyjnego w Polsce.