Generał Franco. Generał Franco

Dla światowej lewicy i wszelkiego rodzaju postępowców Franco pozostał na wieczne czasy bte noire ulubionym wrogiem numer jeden. Dlaczego tak się stało i wciąż tak się dzieje?

• Był łasy na wszelkie zaszczyty.
• Z pasją i skutecznie kolekcjonował tytuły i honory zarówno świeckie, jak i kościelne.
• Był m.in.
• doktorem honoris causa najstarszego hiszpańskiego uniwersytetu w Salamance, założonego w 1200 roku.

Można podać mnóstwo powodów: choćby dlatego, że pokonał komunistów, że nie był antysemitą, że uchronił swój kraj przed kataklizmem wojny światowej, że za jego rządów Hiszpania przeżywała okres niezwykle dynamicznego rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego. Papież Pius XII podniósł Franco do godności kanonika de San Liberato oraz wyróżnił najwyższym watykańskim odznaczeniem Orderem Chrystusa.

• Obligatoryjnie tytułowano go Jego Ekscelencja.

Mimo że był urodzonym wodzem, zawodowym żołnierzem, w zasadzie był typem polityka gabinetowego. Lubił i umiał przemawiać, zdarzało się, że potrafił porywać tłumy, ale nie był ludowym trybunem.

• Widocznie miał świadomość, że jego aparycja nie zawsze i nie dla każdego jest przekonująca.
• Wielki mały człowiek, chciałoby się powiedzieć.

Powierzchowność miał przeciętną, choć raczej miłą, a nawet poczciwą. Faktycznie, gdyby odebrać mu obwieszony orderami, przepasany szarfami i wstęgami galowy mundur generalissimusa, wszelkie insygnia wodzowskiej władzy, monarsze splendory i wypuścić na ulicę bez obstawy, to wyglądałby banalnie, jak np.

• Jego cywilna, drobnomieszczańska prowincjonalność bywała wręcz rozczulająca.
• Był bodaj czy nie ostatnim mężem stanu tej rangi, który regularnie nosił getry.

podrzędny notariusz z prowincji zagubiony w stolicy albo farmaceuta z małego miasteczka, który wybrał się do dużego miasta, aby zakupić trochę preparatów.