Harald. Czterdzieści lat na Spitsbergenie

Trzydziestosiedmioletni Harald Soleim trafił na Svalbard w 1977 roku. Choć planował zostać tam jedynie rok, by potem ruszyć na podbój Ameryki Południowej, Kapp Wijk stało się jego domem na kolejne czterdzieści lat.

• Miał brodę, ale bardziej niż trapera przypominał rabina.

Wysoki, blady, energiczny mężczyzna. Żył tak, jak zawsze pragnął, i tak jak jego zdaniem żyć było trzeba.

• Znany ze swojego uporu i nieprzejednania, zyskał sławę na całym Svalbardzie.
• Lata spędzone w samotności zahartowały go i uczyniły jeszcze bardziej nieustępliwym.
• Samotnik w noce polarne, latem dusza towarzystwa.
• W swojej traperskiej chatce gościł agentów KGB, norweską królową i światowej sławy pianistę.
• Ma trudny charakter, ale jak mało kto zjednuje sobie ludzi.

Norweski pisarz i dziennikarz Birger Amundsen, wieloletni powiernik Haralda, rysuje portret nietuzinkowego człowieka, który wybrał najdalszą Północ na swój dom. Z życzliwym dystansem opowiada historię Soleima, awanturnika, samotnika, a przede wszystkim oddanego przyjaciela.

• Człowieka pogodzonego z upływającym czasem i śmiercią.

Bo jak mówi sam bohater książki: Jestem już stary, swoje przeżyłem, więc to dla mnie żadna tragedia.