Henryk VI na łowach

Wojciech Bogusławski (1757–1829), dramatopisarz, aktor, reżyser. W 1778 roku debiutował jako aktor, śpiewak operowy i autor sceniczny; w latach 1783–1785, 1790–1794 i 1799–1814 dyrektor Teatru Narodowego.

• Prowadził własny teatr m.in.
• w Wilnie (1785–1789) i we Lwowie (1794–1799).

• Wystawiał sztuki o aktualnych treściach politycznych i społecznych (np.
• Powrót posła Juliana Ursyna Niemcewicza, 1791).
• Tworzył teatr pełniący ważną funkcję wychowawczo-obywatelską (zwłaszcza po upadku państwa polskiego).
• Napisał dla niego około 80 utworów dramatycznych i librett (był współtwórcą polskiego teatru operowego).

Propagator ideologii oświecenia, rzecznik Stronnictwa Patriotycznego i wolnomularz, walczył o narodowy i postępowy repertuar. Najważniejsze i najbardziej znane to Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale (1794, z muzyką J.

• Stefaniego) oraz Henryk VI na łowach (1792).
• Wprowadził na polską scenę dramaty Szekspira i innych obcych autorów, m.in.
• F.
• Schillera, P.
• Corneille’a, J.B.
• Racine’a, Woltera.
• Występował do 1827; grał role charakterystyczne i tragiczne, śpiewał także partie operowe.
• W 1811 założył w Warszawie pierwszą szkołę dramatyczną; napisał podręcznik gry aktorskiej.
• Cieszył się u współczesnych ogromnym autorytetem, jest nazywany „ojcem teatru polskiego”.