Historie niesione we śnie

Najbliższe jest najczęściej niezauważalne. Jest w spojrzeniu, ale trudno je dostrzec, ponieważ jest również samym patrzeniem.

• Najbliższe jest trudno słyszalne.

• I dotknąć je niezmiernie trudno.
• Pomyśleć?
• Tak samo niełatwo, gdyż jest samym myśleniem.

Jest w słuchu, ale trudno je usłyszeć, ponieważ jest również samym słyszeniem. „No więc, gdzie to jest i co to jest to Najbliższe?” Najbliższym jesteś zawsze ty sam, najbliższe jest najbardziej Tobą.

• Ty jesteś swoim życiem.
• Po prostu.
• I te opowiadania są po prostu opisem życia.
• Mojego?
• Twojego?

Opisem niełatwym, bo zawsze nieaktualnym, „pośmiertnym”, spóźnionym i nie na czasie. Bo potrzeba innego czasu, potrzebne jest pomiędzy… …kiedy noc jest już zbyt późna, a poranek zbyt jeszcze wczesny; kiedy nocne stworzenia właśnie zasypiają, a poranne śpią jeszcze w kępach traw i chwastów potargane i porozrzucane jak stare zabawki; gdy wszystko ma jedno oko otwarte, drugie zaś zamknięte (znacie ten czas półotwartych źrenic?).

• Są to także teksty o miłości.
• Nic w tym wyjątkowego, wszak miłość jest wszędzie.
• I jest tak blisko!
• Może dlatego wydaje się, jakby jej nie było… tak byłoby może łatwiej i wygodniej.

Czy nie wydaje się wam, że musi to być czas rajski, braterski, okres miłosnego wzdychania, bo przecież zmorzeni sennością leżą obok siebie ludzie i zwierzęta, wrogowie obok przyjaciół? Ale miłość jest, a ci, którzy twierdzą inaczej, nie mówią prawdy.

• Może za bardzo umarli?
• Są to także teksty o umieraniu.
• W takim samym stopniu są to teksty o umieraniu jak o życiu.
• Co nie obumrze, nie wyda przecież plonu.
• To stara prawda.
• Ledwie znana, dlatego też najbliższa.