Hymn demokratycznej młodzieży

Sześć lirycznych opowieści o okrutnej, a niekiedy zabawnej rzeczywistości postradzieckiej Ukrainy. Bohaterowie tych splecionych historii są niczym armia herosów nowego porządku żywiołowi, ekscentryczni, twardzi.

• Jedni próbują sił w biznesie rozrywkowym.
• Drudzy chcą być razem w miłości, w korporacji czy w ruchu związkowym.
• Jeszcze inni starają się zmienić branżę z gangsterki na usługi pogrzebowe.
• Czy młodzież w nowym porządku politycznym może być demokratyczna?
• Czy wciąż rozbrzmiewa jej stary hymn?
• A może samo słowo demokracja stało się kolejnym znakiem towarowym?
• Hymn demokratycznej młodzieży to korowód outsiderów nowej Ukrainy po raz pierwszy smakujących kapitalizmu.
• Surrealistyczny, buntowniczy i piekielnie pociągający.
• Hymn demokratycznej młodzieży to pieśń o hossie na rynku absurdu i bessie na giełdzie idei.

Nie zastanawiają się nad geopolityką, przerażeni trzydziestką na karku usiłują okopać się w zmiennej codzienności własnego miasta. Żadan powołuje do życia armię herosów nowego porządku: Braci Lichujów i ich siostrzeńca Iwana, Sanycza, starego ćpuna Slawika, Gogę szefa pierwszego klubu dla gejów; Wikę, której kochanka zbiegła do Turcji, Gabriela, Cyganów, kupczących wizami Schengen i cnotą białoruskiej kurewki, Ewę drżącą na kolejowej bocznicy, byłych sportowców i skinheadów, którzy tłuką gości z Kaukazu, dzieci korporacji, Bokserów o Sprawiedliwość i Adaptację Społeczną.

• Żadan przegląda inwentarz liberalnej demokracji jak bambetle na strychu, obsrane przez gołębie.

A to raptem skromny katalog głównych postaci piosenki, nuconej w rytm stukotu czterdziestu wagonów narkotyków, które nie ruszają z miejsca. Wybiera zeń nowe prawdy, a potem miesza je w probówce lirycznej groteski, destylując fałsze nowej, lepszej ideologii.

• Igor Stokfiszewski

Przesmaczne, prześmieszne, przerażające.