IKAR. Legenda Mietka Kosza. Historia, na kanwie której powstał film

Tętniąca muzyką i humorem intymna opowieść Mietka Kosza, wybitnego muzyka, który w dzieciństwie stracił wzrok. Nie zrezygnował jednak z marzeń.

• Rzucił wyzwanie losowi i ruszył na podbój polskich oraz zagranicznych scen.
• Co się kryło za wielkimi sukcesami jazzmana?

Samotność, niespełnione i szczęśliwe miłości, emocjonalne zakręty, wzloty i upadki, dzieciństwo naznaczone piętnem choroby. Ograniczenia, z którymi Kosz całe życie się zmagał, stały się jego siłą.

• Maciej Pieprzyca przedstawia świat Mietka Kosza, widziany oczami wyobraźni wirtuoza fortepianu.
• To świat nie tylko dźwięków, lecz przede wszystkim nasycony całą paletą barw.
• „Kiedy gram, widzę” – to słowa samego Mietka Kosza.
• Na kanwie tej historii powstał film „Ikar.
• Legenda Mietka Kosza” w reżyserii Macieja Pieprzycy zdobywca siedmiu nagród na 44.
• Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, w tym m.in.

• „Film nie jest z gumy.
• Znalazły się w nim najwyżej dwie trzecie tego, co zostało zapisane w scenariuszu i nakręcone na planie.

Srebrnych Lwów oraz nagrody w kategorii najlepsza pierwszoplanowa rola męska dla Dawida Ogrodnika, który wcielił się w postać Mietka Kosza. Do scenariusza weszła z kolei może jedna trzecia historii i anegdot, jakie udało mi się zgromadzić o Mietku Koszu podczas rozmów z osobami, które go znały.

• Na szczęście są książki.

Powieść daje szansę, by ocalić to, co nie znalazło się w scenariuszu i w filmie” – Maciej Pieprzyca „«Zobaczyć» świat oczami wyobraźni Mietka Kosza, niewidomego i genialnego muzyka, to doświadczenie bezcenne i na szczęście możliwe – dzięki tej książce. Wciągająca i intymna opowieść pozwala nam dotknąć fenomenu Kosza, zapomnianej legendy, która po latach odzyskuje swój zasłużony blask.

Czytajmy o Koszu, słuchajmy jego muzyki i cieszmy się pięknem, które nam pozostawił” – Dawid Ogrodnik O Autorze: MACIEJ PIEPRZYCA – reżyser filmowy, scenarzysta, pisarz. Autor głośnych, wielokrotnie nagradzanych filmów, m.in.: „Drzazgi”, „Chce się żyć”, „Jestem mordercą”.

Bardzo dobre oceny zebrały wyreżyserowany przez niego miniserial „Kruk” oraz świetnie przyjęta przez czytelników powieść „Chce się żyć”. „«Rób swoje, Mietek» – powiedziałem do siebie – «zaraz twoja muzyka rozlegnie się w całej sali, na tym najważniejszym festiwalu jazzowym po tej stronie Europy.

• Od tego koncertu zacznie się twoje nowe życie».
• Wytarłem opuszki palców, jak miałem w zwyczaju.
• Schowałem chusteczkę.
• Jeszcze jeden głęboki oddech.
• Byłem gotowy.
• Lekko uniosłem ręce, by zagrać pierwszy akord.
• Natarłem.
• Ale nie na klawiaturę.

• Teraz nie część, ale cała sala buchnęła śmiechem.
• (…) Chciałem, żeby ktoś przyszedł i zabrał mnie od tego fortepianu.
• Nie chciałem grać.
• Nie chciałem żyć.

Palce uderzyły w klapę, której nikt nie otworzył, a ja w zamieszaniu o niej zapomniałem. Słyszałem, że ludzie przed śmiercią widzą wszystko, co przeżyli – przelatują im przed oczami najważniejsze momenty ściśnięte do rozmiarów krótkiego filmu.

To, co się działo, to była moja śmierć – w sekundowych migawkach zobaczyłem wszystko, nawet to, czego widzieć nie mogłem: kierownika restauracji, próbującego mnie powstrzymać, i jego głowę walącą o klawisze w tonacji D-dur; widziałem profesor Anielę stawiającą przede mną herbatę z konfiturami; nagą siostrę Halinę pod prysznicem i tamten dzień, kiedy grając Czekoladę, zrzuciłem z głowy zeszyt z nutami. Zobaczyłem siebie leżącego na klepisku i zbliżające się do mnie kopyto konia, i kwiaty, które podaje mi mama, a ja zamieniam kolory ich płatków na dźwięki.

• I wreszcie zagrałem” – fragment książki

Te obrazy sprawiły, że krew, która odpłynęła mi z dłoni, zaczęła wracać, a kiedy doszła do palców, uniosłem klapę fortepianu.