Autorka prezentuje podstawową wiedzę o zaburzeniach psychosomatycznych, pisze, że u ich podłoża leżą: tłumienie uczuć, kumulowanie w ciele pamięci traumatycznych doświadczeń, dysocjacja świadomego umysłu od nieświadomości ujawnianej przez ciało. Przekonuje, iż wgląd w emocje i ich wyrażanie jest głównym warunkiem leczenia.
Pokazuje konstruktywną funkcję choroby; uczy szacunku do mądrości ciała (nieświadomości) oraz możliwości odkrywania rozwiązania. Przypadki kliniczne obrazują proces zmiany i konieczność stosowania psychoterapii jako metody podstawowej w leczeniu (likwidującej przyczyny choroby).
Jednocześnie autorka przybliża czytelnikowi techniki terapii i daje ich wyobrażenie, podkreśla, jak ważna jest pełna zaufania relacja z terapeutą; dowodzi, że terapia to proces wymagający wysiłku, energii, motywacji pacjenta do podjęcia ryzyka życia w nowy dla niego sposób (pokonania lęku przed zmianą).
