In nomine. W imię

Intrygująca opowieść o nieprzewidywalności ludzkich losów. Nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo nawet odległe w czasie zdarzenia mogą zdeterminować nasze życie, że czyjeś lęki, ambicje mogą stać się dla nas śmiertelnym zagrożeniem.

• Jeden z wątków toczy się podczas partii szachów.
• Ta gra przybiera także wymiar symboliczny.

• Wbrew utartemu i powielanemu przekonaniu, także w myśl tzw.
• poprawności politycznej, to mężczyzna na ogół znajduje się na przegranej pozycji w walce o swoje prawa np.
• rodzicielskie.
• Pokazuje to los Kogoś, który ma swój autentyczny pierwowzór.
• Autor w swojej narracji unika "łopatologicznej" i "jedynej słusznej" wykładni.
• Prowadzi czytelnika za pomocą scen, choć nie narzuca mu samej scenerii poprzez drobiazgowe opisy.
• Nie ma tu dłużyzn i pobocznych wątków bez większego znaczenia dla samej treści.
• Charaktery postaci budują się poprzez dialogi - na ogół oszczędne - określające ich w danej sytuacji.
• Na uwagę zasługuje także specyficzny styl narracji.

W powieści poruszony został też ważny i mało popularny, a zapewne zaskakujący wątek z relacji kobieta-mężczyzna w wymiarze społeczno-prawnym. W książce nie brakuje też zagadki, tajemnicy, co z pewnością sprawi, że czytelnik nie zazna znużenia tą lekturą.

• Do napisania tej poruszającej książki zainspirowało autora prawdziwe zdarzenie.

Bohaterowie powieści zostali obnażeni w obliczu tego samego problemu, wobec którego zajmują jakże różne i jakże w różny sposób umotywowane postawy - wobec jednego dramatu, prowadzącego w ostateczności do jeszcze większego. Autor nie osądza, nie wartościuje, nie wyręcza nas.

• Czytelnik nie ma wyboru - musi zdać egzamin przed samym sobą.
• Egzamin nie będzie łatwy.
• Ta książka to świadectwo wielkiej wrażliwości autora.
• Żeby ją zrozumieć, trzeba wznieść się ponad światopoglądowe skażenia.
• Liberum Verbum - Taka zgaduj zgadula: Jak myślisz, kto z nas dwojga popłacze się na zawołanie przed panią sędzią?
• Jesteś tylko mężczyzną.
• Zapamiętaj to sobie.
• Tyl-ko.
• Jeszcze niczego nie rozumiesz?
• (...) Miejscowy Główny Wyznawca był pełen miłości.
• Kochał.
• Kochał namiętnie.
• Kochał dzieci.
• A nawet kochał się z nimi.
• Fragmenty książki Przeczytałem tę powieść jednym tchem.
• Miałem wrażenie, że oglądam film.

Dla mnie, zawodowego aktora, jest jak scenariusz. Wciągnęła mnie od razu, a w miarę zagłębiania się w nią, zacząłem przymierzać się do roli jednego z bohaterów - Miejscowego Głównego Wyznawcy.

• Ta bez wątpienia negatywna postać jest wyzwaniem, ale ja lubię wyzwania.
• Tomasz Kwietko-Bębnowski