Ja tutaj tylko na chwilę (wybór wierszy)

Satyryczna podróż wierszem z Marianem Załuckim, jednym z najwybitniejszych i najbardziej lubianych polskich satyryków. Kiedy satyryk odnosi sukces?

Wtedy, gdy czytelnik, widz, słuchacz oglądają świat jego oczyma- pisze Marek Groński we wstępie do tomiku. Tak było w przypadku Mariana Załuckiego - fantastycznego poety i satyryka, który przez ponad 20 lat zręcznie recenzował i opisywał rzeczywistość przeciętnego człowieka.

Mistrzowska konstrukcja, subtelna kpina, zaskakujące rymy i trafna pointa to wyróżnik wierszy Załuckiego, które do dziś pozostają aktualne. Słów się zeszło pięć czy sześć i udają głębszą treść Zaprzyjaźniony z Załuckim Ludwik Jerzy Kern nazwał go niegdyś jednym z najdowcipniejszych ludzi w Polsce.

• Jego wiersze były wesołe, ale jak pisze Kern Nie brak w nich również ziarn goryczy.

• Byłaby to gorycz bardzo gorzka, gdyby nie tak celnie lapidarna i do tego okraszona przednim dowcipem.
• Czy ten świat, jego problemy sprzed 50 lat to wciąż nasza rzeczywistość?
• Czy my jesteśmy podobni?

Ta gorycz dotyczy naturalnie naszego współczesnego świata, różnych przejawów życia w naszym kraju i na naszej planecie, rozmaitych ludzkich postaw. Nasze obawy, postawy życiowe, radości i smutki?

• Przekonajcie się sami.

Marian Załucki (1920-1979) Poeta, satyryk, autor książek Przejażdżki wierszem (1954), Uszczypnij muzo (1955), Oj-czyste kpiny (1957,1959), A nie mówiłem? (1961), Niespokojna czaszka (1965), Czy Pani lubi Załuckiego?

• (1967), Komu do śmiechu?

• Urodził się 5 maja 1920 r.
• w Kołomyi.
• Wczesną młodość spędził we Lwowie.
• Po wojnie zamieszkał w Krakowie, gdzie publikował swe pierwsze utwory na łamach Przekroju i Życia Literackiego.
• Na estradzie zadebiutował w 1952 r.
• W latach 1956-67 występował w kabarecie Wagabunda, a od 1962 r.

(1970), Przepraszam, żartowałem (1974). na deskach warszawskich teatrów Syrena i Buffo, a także w kabaretach u Lopka, Dudek oraz w popularnych programach rozrywkowych Podwieczorek przy mikrofonie, Zgaduj zgadula, Poznajmy się.

• Zmarł 13 kwietnia 1979 r.
• w Warszawie.
• Po jego śmierci ukazał się wybór jego wierszy Kpiny i kpinki (1985) , który rozszedł się w nakładzie 100 tys.
• egzemplarzy.
• Ludzie rzeczywiście Załuckiego lubili.
• Nie tylko panie, panowie również.

Wielokrotnie wyjeżdżał do USA, Kanady, Wielkiej Brytanii, Francji, Izraela, Rosji na spotkania z publicznością polonijną. Lubili jego autoironię, dystans do wszystkich zjawisk, aktualność.

• Bo Załucki zawsze starał się jak się to mówi być na bieżąco.
• Przede wszystkim lubili jego ogromne poczucie humoru.

• Ten człowieczek Załuckiego bywał często bezradny wobec zjawisk, które go otaczały.

Podobnie jak kiedyś Chaplin, Załucki w swoich wierszach był zagubionym człowieczkiem, jednym z milionów ludzi uwikłanych w codzienności życia, w małżeństwo, ojcostwo, stosunki służbowe. Dawała mu w kość biurokracja, mściło się na nim nowe budownictwo, w którym właśnie dostał mieszkanie, a kiedy wchodził do restauracji, żeby coś zjeść, był sekowany przez obsługę tylko za to, że nie jest obcokrajowcem, ale godnym pogardy krajowcem bezdewizowym.

• Człowieczek Załuckiego musiał się jakoś bronić.

• Bronił się bardziej wyrafinowanie.

Był fizycznie za słaby, żeby walić na prawo i lewo, żeby rozdawać kopniaki, żeby wszystko rozstawiać po kątach. Subtelnym żartem, kpiną, doskonale przygotowaną i błyskawicznie wyprowadzoną pointą.

• Załucki znakomicie wykorzystywał ten chwyt i stosował go po mistrzowsku w swoich wierszach.
• Ludwik Jerzy Kern Kpiny i kpinki (1985)

Sytuacja jest zawsze zabawna, kiedy ten duży, mocny, pewny siebie, ale nieco tępawy, wystawiony jest na docinki tego małego, chuchrowatego, ale za to błyskotliwego.