Allice Miler mawiała, że najdłuższą drogę, jaką przyjdzie nam przejść, jest ta, która prowadzi do nas samych. Ta podróż, do której zaprasza nas Natalia de Barbaro zdecydowanie nie należy do łatwych, prostych i wygodnych.
Autorka prowadzi nas krętymi drogami w miejsca, w które nie zawsze mamy gotowość i odwagę zajrzeć, a co dopiero, aby się im przyjrzeć, doświadczyć, poczuć, czy przejść przez nie. Z czułością i mądrością ucząc nas, że jeśli naprawdę chcemy coś zmienić, to nie możemy już więcej odwracać wzroku od prawdy, od siebie samej.
Ta lekcja budowania poczucia własnej wartości jest przed wszystkim lekcją o wychodzeniu sobie naprzeciw, z otwartymi ramionami. To podróż, w trakcie której tworzymy przestrzeń na szacunek, miłość i czułość do siebie.
Przestrzeń, w której możemy usłyszeć swoje myśli, odłożyć na bok walkę z wewnętrznym krytykiem, przyjrzeć się temu, co jest nasze, a co naszym nie jest i nigdy nie było. Przestrzeń powoli wypełnia się ważnymi pytaniami, które zadaje autorka i nawet jeśli nie znamy na nie odpowiedzi, to one już w nas zostają, otwierając na nową jakość, co jest niezwykle cenne.
Zmierzając w kierunku poczucia własnej wartości nie omijamy naszych codziennych wyzwań i zmagań, wspólnych nam wszystkim, takich jak gubienie siebie w gąszczu bodźców i informacji czy niemal nieustanne porównywanie się z innymi, które okrada nas nie tylko z radości, ale też z poczucia sprawczości, wewnętrznej mocy i talentów. To także zbroja perfekcjonizmu, której ciężar jest tak ogromny, że wciska nas w ziemię.
One nie są dobre, czy złe, one po prostu są i każda emocja jest ważna. Problem w tym, że nikt nie nauczył nas jak o tych emocjach rozmawiać, jak je czuć, jak z nimi być, jak je nazywać.
Nikt nie nauczył nas, jak dzielić się tym, co trudne. Nie rozmawiamy o tym, dlaczego tyle jemy, tyle pracujemy, tyle przesiadujemy w sieci, czy wpadamy w wir „bycia wiecznie zajętym”, bo ta potrzeba natychmiastowej ulgi przysłania wszystko.
Usilnie zabiegamy o to, żeby z tej drogi, na której są te fajniejsze emocje, których chcielibyśmy mieć pod dostatkiem, jak radość, miłość, nadzieja, całkowicie wyciąć te niechciane, jak wstyd, lęki, złość czy niepewność. Bo nie jesteśmy wolni, kiedy tłumimy nasze emocje, kiedy tłumimy wyrażanie siebie.
Co więcej, kiedy zamykamy się na to, co trudne, odgradzamy sobie drogę do tego, co piękne. Ta prawdziwa droga to droga, na której odwaga miesza się z lękiem, radość ze smutkiem, wdzięczność z niepewnością, złość z potrzebami.
Do poczucia własnej wartości, które nie jest uzależnione od opinii innych osób, czy okoliczności zewnętrznych. O ileż piękniej się wędruje, kiedy zamiast swoim własnym wrogiem, stajemy się swoim najlepszym przyjacielem.
Kiedy obejmujemy siebie w całości, z wszystkimi niedoskonałościami, z każdą blizną i wewnętrznym bałaganem. Droga do siebie to droga ku prawdziwości, wolności, miłości.
Autorka nie tylko pokazuje, jak siebie odzyskać, ale co równie ważne, jak siebie nie stracić. Rozmawiają: Natalia de Barbaro - kiedyś trenerka umiejętności społecznych, która przeprowadzała szkolenia w korporacjach i firmach.
Twórczyni i redaktor naczelna pisma psychologicznego dla dzieci Małe Charaktery oraz specjalistycznego magazynu Psychologia w Praktyce. z Natalią de Barbaro, Kasią Kucewicz i in., których celem jest szerzenie wiedzy i kompetencji psychologicznych.
Wstęp opracowała: Magdalena Kluszczyk - psycholog, coach, facylitatorka prac Brene Brown oraz Tary Mohr.
