Karalne przywłaszczenie autorstwa

Monografia "Karalne przywłaszczenie autorstwa" stanowi obszerne opracowanie, poświęcone tematyce plagiatu w perspektywie norm prawa karnego materialnego. W tym zakresie podejmowana jest próba udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy obecna formuła znamion karalnego przywłaszczania autorstwa, daje wystarczającą podstawę do wyprowadzenia optymalnego modelu podstawy karania.

• Jak się okazuje kwestia ta nie jest tak oczywista w przypadkach plagiatów ukrytych całościowych i częściowych.

Problematyczna zdaje się też ocena zjawiska paralelizmu twórczego, z którym wiąże się niebezpieczeństwo obejmowania zakresem kryminalizacji również sytuacji plagiatowania idei, metod, czy też ustaleń naukowych (co stoi w sprzeczności z definicją utworu w rozumieniu praw autorskich). Szczegółowa analiza typu czynu zabronionego karalnego przywłaszczenia autorstwa w perspektywie norm prawa karnego, i przy uwzględnieniu systemu praw autorskich, prowadzi do wniosku, iż zachodzi zjawisko niedookreśloności znamion, które są w konkretnym i badanym przypadku dalekie od wzorca, jaki jest wymagany w myśl zasady nullum crimen sine lege certa.

Stwierdzenie to skłania zaś dalej do przekonania, iż dopuszczalne i zasadne są alternatywne formuły, w jakich mógłby być ujmowany karalny plagiat. Zakres podstawy odpowiedzialności karnej za plagiat winien być - w duchu ultima ratio - ograniczony tylko do tych najskrajniejszych postaci naruszeń, które niosą ze sobą najcięższy ładunek bezprawności i zawinienia.

• Oczywiście w ten sposób przedstawiana jest propozycja zmian, z którymi nie każdy przedstawiciel nauki musi się zgodzić.

Pozostałe zaś naruszenia powinny być rozpatrywane w kategorii podstaw odpowiedzialności cywilnej, tudzież administracyjnej. Jakkolwiek wartością jest to, iż rozważania te skłaniać mogą do refleksji, czym też stwarzają dogodne podłoże do dalszych, pogłębionych badań nad tym zagadnieniem.