Karty z mego życia

Pisanie tych wspomnień odkładałem wiele razy. Różne obowiązki zmuszały mnie do zajęcia się innymi tematami.

• Jednak chęć opowiedzenia bez upiększeń o własnym życiu wciąż we mnie tkwiła.
• Chciałem w nich bez fryzowana pokazać moje dorosłe życie.

• Moje życie ułożyło się trochę odmiennie od innych.
• Różne okoliczności wpłynęły na to, że po 1945 roku pozostałem na ziemi urodzenia.
• Ukończyłem studia i świadomie dałem się wciągnąć w polską kulturę.

To przeświadczenie i raz po raz ponawiane zachęty znajomych do spisania tego, co przeżyłem, wciąż powracały, w jakimś momencie stawały się pewnego rodzaju duchową potrzebą. Dojrzewałem w trudnym, szczególnie tu na Warmii i Mazurach, czasie.

Jako młody człowiek zetknąłem się ze środowiskiem ludzi związanych silnie z Kościołem katolickim, którzy obecni byli w różnych przestrzeniach życia publicznego, od kultury po gospodarkę. Wierzyli w to, byli przekonani o tym, że nauka społeczna Kościoła będzie miała znaczący wpływ na tworzenie wspólnoty Polaków po zakończeniu II wojny światowej na dawnych terenach Prus Wschodnich.

• Ukończyłem pisanie tych kart w siedemdziesiątym siódmym roku życia.
• Wiele w nim się wydarzyło.
• Nie mnie oceniać; czy moje życie było aktywne.
• Czuję się do pewnego stopnia człowiekiem spełnionym.

Młodość ma to do siebie, że żywi się marzeniami, a starość właśnie wspomnieniami. Mam za sobą pięćdziesiąt pięć lat pracy zawodowej, a w ostatnich latach dość aktywnie współpracowałem z Towarzystwem Naukowym im.

• Z tego powodu mam poczucie udziału w powojennym życiu publicznym na Warmii i Mazurach.
• Tym samym mogę napisać, że mam jakiś udział w powojennym życiu publicznym na ziemi mego urodzenia.
• Nie były to lata spokojne ani sprzyjające ludziom z moim rodowodem.

Wojciecha Kętrzyńskiego i Społecznym Komitetem Ratowania Dawnych Cmentarzy na Warmii i Mazurach, którego zresztą byłem współzałożycielem i od dwóch kadencji prezesem.