Katedry

Bezkompromisowa i przejmująca wiwisekcja rodzinnych więzi, społecznych przesądów i ślepego fanatyzmu religijnego Prawda, której się nam odmawia, boli aż do ostatniego dnia. Na śmietnisku zostaje odnalezione zwęglone i poćwiartowane ciało siedemnastolatki.

• Każdy człowiek ukrywa jakiś sekret, który pewnego dnia przyniesie mu hańbę.
• Jednak nie wszyscy członkowie rodziny radzą sobie z tym balastem.
• Dzięki uporowi ojca ofiary prawda w końcu wychodzi na jaw.
• W Boga nie wierzę od trzydziestu lat.
• A dokładniej mówiąc, trzydzieści lat temu odważyłam się do tego przyznać.
• Być może nie wierzyłam już znacznie wcześniej.
• Człowiek nie traci wiary z dnia na dzień.

Trzydzieści lat później zbrodnia nadal pozostaje niewyjaśniona, a bliscy ofiary każdy na swój sposób próbują ułożyć sobie życie na nowo. Prawda ta odsłania koszmar dotąd skrywany za fasadą pozorów: okrucieństwo, do którego mogą doprowadzić religijny fanatyzm i bezmyślne posłuszeństwo, współudział tych, którzy się bali, i tych, którzy pozostali obojętni, wreszcie zaś samotność i rozpacz nielicznych, którzy ośmielają się podążać swoją drogą, nie przyjmując narzuconych norm.