Mgła jak z tanich horrorów. Tyle że prawdziwa, bliska swej strasznej doskonałości.
Niepokój urasta do lęku, chciałoby się przemieścić w stronę konkretu, ale która to strona? Stoją, ani drgną, związani bagnem lepkiej, gęstej skropliny.
Koślawe posągi swego bytu, z kartą choroby na pokrytych brudną mżawką obliczach, na zmianę: abominacja, zmęczenie, apatia. Jedynie oczy gdzieś leniwie błądzą, najczęściej w kierunku nieodległego horyzontu, gdzie tory giną za mgielną kurtyną.
Niech no tylko niebo się otworzy, ukazując czoło lokomotywy, a byty zaczną się przepoczwarzać.
