Kierunek zwiedzania

Takie twarze miewali słynni oszuści. Dzięki tej twarzy może być każdym: w Witebsku Mesjaszem, w Leningradzie — profesorem.

• Kiedy przyjeżdża do Warszawy, miejscowym wyznawcom przypomina Mickiewicza.
• Kiedy umiera w Leningradzie, uczniowie widzą w nim Chrystusa.
• Przyjaciel robi ostatnią serię portretów.
• (Na pierwszym rysunku twarz jeszcze żyje.
• Na drugim jest martwa jak poduszka).
• Kim jest bohater tej opowieści?
• Twórcą, prorokiem czy może wielkim mistyfikatorem?

W książce Marcina Wichy spacer po wyimaginowanej wystawie prac Malewicza staje się pretekstem do opowieści o utopijnych projektach i niespełnionych marzeniach, o rosyjskiej rewolucji i naszej współczesności. Eksponatami są tu obrazy, znaki interpunkcyjne, buraki cukrowe i ludzkie losy.

• Tego dnia sam chce być farbą.
• Czuć tę farbę na sobie.
• Chce się nią posmarować.
• Owinąć.
• Chce ją zobaczyć całym ciałem, bez użycia oczu.
• Nie chce być malarzem.
• Chce być obrazem.
• Kolorem.
• Wszystkimi kolorami.
• Najlepiej królem kolorów w kolorowej szacie.
• Chce mieć kolorowe skrzydła, zostawiać za sobą barwną smugę.

Autor umyka muzealnej narracji, z uśmiechem i nie bez ironii podejmuje grę z konwencją artystycznej biografii, a jednocześnie, już całkiem serio, próbuje znaleźć język zdolny uchwycić istotę malarstwa - i daje przy tym niezwykły popis literackiego kunsztu.