Klejnoty obietnic Bożych

Rozpocząłem pisanie tych rozważań, kiedy brnąłem przez potok walk. Byłem rzucony w wody, które „trzeba było przepłynąć” (Ezch.

• Wycierpiałem utrapienia wszelkiego rodzaju.

47:5), a w których musiałbym utonąć, gdyby mnie nie podtrzymała ręka Boża. Po ciężkich bólach ciała nastąpił upadek ducha; przyłączyła się jeszcze żałoba po śmierci ukochanej matki i choroba osoby, droższej mi nad życie.

• Wody wzbierały stale piętrzącymi się falami.

• Pływałem po morzach, gdzie rzadko bywa „cisza”; znam szał fal i szum wiatrów.
• A nigdy obietnice Boże nie były mi tak cenne, jak w owym czasie.

Nie wspominam o tym, aby obudzić współczucie, ale żeby dowieść, że nie byłem marynarzem na suchym lądzie. Niektóre dopiero wówczas pojąłem: nie osiągnąłem tylko jeszcze terminu ich dojrzewania, gdyż sam nie dojrzałem, aby ich sens pochwycić.

• O ileż cudowniejszą dzisiaj wydaje mi się Biblia, niż była dla mnie przed paru miesiącami!
• Niech więc nasz Pan raczy przyjąć tę służbę dla swoich owiec i jagniąt od swojego niegodnego sługi!