Klika

Otóż gdyby Głowacki nie pracował w latach dziewięćdziesiątych w Urzędzie Skarbowym na stanowisku poborcy podatkowego i gdyby mu nie dojadło, tzn. gdyby ze zwierzchnikami nie zadarł, prawdopodobnie nigdy by czegoś podobnego nie napisał.

Właśnie z autopsji, z jakiegoś kategorycznego imperatywu rozrachunku z mechanizmami zawodowo-społecznymi, w które był uwikłany i z "kliką", a w pewnym sensie także i z sobą, wywodzi się cała soczystość książki, cała jej brutalna i skandalizująca prawda. Cennym walorem książki jest bowiem i to, że autor zmierzając ku zdemaskowaniu podłych, nieludzkich mechanizmów instytucji, nie mógł uchylić się od sponiewierania również siebie jako człowieka także "ulepionego z gliny", co sprawiało, iż rzecz zyskała na wiarygodności.Dr Ryszard Tomczyk, w: "Literaci elbląskiego trzydziestolecia 1989-2019.

• 33.Zdemobilizowany w 1989 r., szuka jakiegoś zajęcia.
• Zostaje poborcą fiskalnym w elbląskim urzędzie skarbowym.

Antologia", Elbląg 2019, s. Praca podoba mu się, szybko zostaje doceniony, bo wyjątkowo skutecznie ściąga należności.

• Cała hierarchia w skarbowej placówce jest zdemoralizowana, a pracownicy traktowani są jak niewolnicy.
• Głowacki zaczyna walczyć z układem.
• Zakłada związek zawodowy, organizuje protesty.
• Wkrótce sam staje się celem ataków kierowniczki i naczelnika.
• Pada ofiarą prowokacji, jest podejrzany o sfałszowanie podpisów i manipulacje wynikami kontroli.
• Udowadnia, że zarzuty są zmyślone.
• Zwycięża, ale po 10 latach zostaje zmuszony do rezygnacji z posady.
• Taka jest pokrótce jego historia opisana w powieści "Klika".Red.

Ale równie szybko dostrzega, że poborcy są wyzyskiwani przez przełożonych, trzeba się dzielić sukcesami (i zarobkami) z niegodziwą kierowniczką, a ona z kolei korzysta z ochrony szefów wyższego szczebla. Piotr Pytlakowski, "Pisać każdy może", "Polityka" z 7.02.2009, s.

• 90.