Kochaj mnie od morza do morza

Współczesny romans wieku dojrzałego, ponad granicami dwóch krajów i barierami językowymi. Opowiada o pięknej i gorącej Bułgarii, całkiem innej niż przewodnikowa, pachnącej opalaną papryką i kontrastującym z nią zimnym, dostojnym, gotyckim Gdańsku.

• Beata staje na zakręcie życiowej drogi i za namową ciotki zamiast na pogrzeb męża leci na wczasy do Bułgarii.
• Tam poznaje samotnego mężczyznę, który zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia.
• Pokazują sobie nawzajem ojczyste kraje inaczej, niż widzi je przeciętny turysta.
• On uczy ją pięknej miłości, a w zamian otrzymuje serce.
• — A, Minko.
• Ja mam na imię Beata.
• — Odłożyła łyżeczkę od lodów i wyciągnęła do niego rękę na przywitanie.
• — Wie ste palaczka?
• — Nie, dziękuję.
• Nie palę.
• — Pokręciła głową.
• — Ne puszite?
• — Pan się uśmiechnął.
• — Wy palaczka?
• Do you come from Poland?

• — What is your country?

Na znak aprobaty pokiwała głową, co w języku bułgarskich gestów znaczyło dokładnie odwrotnie, ale tego jeszcze wtedy nie wiedziała. — Polska, Polen, Poland.

• — Teraz była już trochę podirytowana powtarzaniem w koło tego samego.
• — Kyde wy doszli?
• W koi hotel?
• Beata chwilę się zastanowiła.

• Nie znała przecież języka, a i w angielskim nie była mocna.

Słysząc słowo „hotel”, domyślała się, że pan pyta ją o hotel, w jakim mieszka. Owszem, uczyła się w liceum, ale nigdy nie musiała go używać.

Częściej, dzięki Tomkowi, słyszała niemiecki, ale i w tym języku znała tylko kilka zwrotów. Za to dość dobrze pamiętała rosyjski, więc powoli i wyraźnie zaczęła mówić, gdzie mieszka i skąd przyjechała.