Kołysanka z huraganem

Umarło mi dziecko. Oksymoron, żadne ze słów w tym zdaniu do siebie nie pasuje.

• Śmierć zrobiła swoje i poszła po inne dzieci.
• A ja musiałam samą siebie na nowo oswoić.
• Jak?
• Nie ma w dzisiejszych czasach niemal żadnych rytuałów żałobnych, musiałam znaleźć własny.
• Tydzień po nagłej śmierci mojego Tadka zaczęłam pisać dziennik.

Kompulsywnie i intuicyjnie notowałam emocje, lęki, niechciane myśli i koszmarne sny. Zapisywałam błahe wydarzenia, analizowałam relacje z mężem, córką, rodziną i przyjaciółmi, przypadkowe rozmowy i spotkania.

• Rejestrowałam postępy w terapii stresu pourazowego, pisałam o kontaktach z psychiatrą i innymi rodzicami w żałobie.
• Opowiadanie pozwoliło mi przebrnąć przez rzekę rozpaczy i beznadziei.
• Chciałam pokazać wyczerpujący obraz.

Że ostatecznie nie trzeba się bać, że nie trzeba cierpieć dłużej, niż to konieczne, choć krócej też się nie da – w tej rozgrywce przyspieszanie cofa pionek o kilka pól. Że to cholernie ciężka praca – nauka żonglowania żyletkami, połykania ognia i kroczenia nad przepaścią, a tym samotnym treningiem nie pochwalisz się w żadnym cyrku świata, co najwyżej sama możesz sobie bić brawo.

• To jest moje życie.

• Nie jestem trędowata, nie jestem naznaczona.
• Mogę się moim doświadczeniem podzielić.
• W taki sposób postanowiłam o tym opowiedzieć.
• Dwunasty sierpnia dwa tysiące siedemnastego roku.
• Jedziemy przez Kościerzynę do Bytowa.
• Właścicielka wynajętego mieszkania uprzedza nas telefonicznie o drzewach powalonych na drogę przez wichurę.

Straciłam dziecko i trafiłam do strefy zero, ale okazało się, że świat dookoła nadal istnieje, a ja go doświadczam. Tadek i Róża, którzy przed chwilą marudzili i płakali, nareszcie zasnęli.

• Pierwszy raz podróżujemy wspólnie z półtoramiesięcznym synkiem.
• Jedziemy w błogiej ciszy.
• Nagle las znika.
• Z ziemi sterczą kikuty drzew, metodycznie połamane przez żywioł.
• Nie widzieliśmy nigdy tak bezwzględnie precyzyjnej siły.
• Niespodziewanie uruchamia się lampka sygnalizująca awarię silnika.
• Stajemy na poboczu.

• Skoszony las ciągnie się kilometrami.
• Wiele osób zatrzymuje auta i robi sobie zdjęcia w scenerii z filmu katastroficznego.

Żebyśmy tylko nie utknęli z dziećmi w epicentrum zniszczenia, żebyśmy tylko nie zostali uwięzieni w samochodzie… Ale silnik odpala i ruszamy dalej. A my nie wiemy jeszcze, że oglądamy nasze życie – takie, jakie będzie, dokładnie za miesiąc i jeden dzień.