Koniec Unii Europejskiej?

Dla polskiego czytelnika książka ta może być zaskoczeniem, czy wręcz szokiem. Członkostwo w Unii Europejskiej było głównym celem Polski po upadku komunizmu w 1989 roku.

Od czasu wejścia do Unii jej rozwój gospodarczy jest imponujący, pomimo kryzysu, który objął większą część Europy po roku 2008. Wszystkie poważne siły polityczne w Polsce widzą jej przyszłość w Unii i wiele z nich dowodzi, że wzmocnienie tejże Unii jest najlepszą drogą do realizacji polskich interesów.

• Opinia publiczna w Polsce jest podzielona w wielu kwestiach, ale nie w kwestii Europy.

Wielu Polaków popiera UE z pobudek czysto utylitarnych, jednak teza, że Unia jest niesprawna, niesprawiedliwa i hamuje postęp społeczno-gospodarczy, brzmi pewnie dla nich jak prowokacja. Zapowiedź upadku Unii, czy nawet jej postępującej marginalizacji, nie tylko stawia pod znakiem zapytania podstawowe cele polityczne Polski, lecz także przeczy doświadczeniom milionów Polaków w ostatniej dekadzie.

• Kryzys gospodarczy ostatnich lat osłabił wielu członków Unii, ale w Polsce trudno było mówić o kryzysie.
• Konflikty między wierzycielami i dłużnikami jej nie dotyczą.

Jednakże książka ta napisana jest z perspektywy Aten, Rzymu, Berlina, Brukseli czy Hagi, a nie z perspektywy Krakowa, Wrocławia czy Warszawy. Opinia publiczna w Polsce nie utożsamia UE z bolesnymi cięciami w świadczeniach społecznych; wręcz przeciwnie, Unia daje Polsce mnóstwo pieniędzy.

• Od Polski - inaczej niż od Niemiec - nie oczekuje się rozwiązania wszelkich problemów Europy.

• Unia Europejska ma dwudziestu ośmiu członków i wielu z nich postrzega ją mniej pozytywnie niż Polska.

Nikt też nie oczekuje od Polaków, że będą łożyli na utrzymanie krajów biednych, jak to jest w przypadku Francuzów, Niemców, Włochów czy Holendrów. W ostatnich wyborach do Parlamentu Europejskiego antyeuropejskie partie odniosły spektakularne zwycięstwo w tak ważnych krajach, jak Francja czy Wielka Brytania.

• W instytucjach europejskich panuje chaos i brak wiary w możliwość zasadniczych reform.
• Reszta świata nie patrzy już na Unię z podziwem i zazdrością.
• Tych faktów nie można ukryć za fasadą unijnej propagandy sukcesu.
• Książka ta nie jest pisana z jednej narodowej perspektywy.
• Wychodzi ona poza spór między euroentuzjastami i eurosceptykami.

Ci, którzy deklarują poparcie dla UE, oczekują od niej całkiem innych działań. Argumentuje, że Europa potrzebuje integracji, lecz nie tej, którą nam dzisiaj oferuje UE.

• Elity polityczne niechętnie przyznają się do porażek.
• Europejskie elity nie są tu wyjątkiem.
• Jednakże Europa musi szukać nowych form współpracy, jeśli chce zapewnić sobie pokój i dobrobyt.
• Bruksela nie jest w stanie dać przywództwa Europie, a Berlin do roli przywódcy się nie pali.
• Wizja europejskiego superpaństwa jest naiwna.

Co gorsze, Unia nie jest w stanie sama się zreformować, co oznacza, że trzeba pomyśleć o rozwiązaniach alternatywnych. Europę trzeba zacząć budować od nowa, tym razem nie od góry, lecz od dołu.

• Książka ta odkrywa wiele niewygodnych prawd, lecz proponuje pozytywny scenariusz naprawy Europy.