Poezja bywa jedynie formą możliwą zapisu egzystencji. Jej głównym tematem rozszczepionym na epizody staje się wówczas ustanawianie fundamentalnej relacji ,,Ja - Świat" jako powtarzalnego układu, który wyznacza zmienne sytuacje liryczne.
Oś konfliktu wytyczają dwa przeciwne wektory: z jednej strony dążenie podmiotu do autonomii, z drugiej przymus obecności w świecie, który pulsuje w licznych, zgodnych lub sprzecznych ze sobą rytmach. W innym następują pory roku, dnia i nocy, w innych faluje morze, żyją rośliny, biją serca zwierząt i ludzi.
Rytmem jest oddech, puls i wreszcie słowo, które naśladując wszystkie te rytmy pragnie odnaleźć pośród nich swój własny. Wiersze Krzysztofa Gryki są alchemicznym poszukiwaniem zgodności rytmów, a nieosiągalnym kamieniem filozoficznym tego wysiłku wydaje się rozwiązanie zagadki istnienia.
A przynajmniej - weryfikacja śmiałej hipotezy, że świat ma jakąś nieznaną ,,teorię przetrwania".
