Książka przybliża polskiemu czytelnikowi dyskusję nt. koordynowanej opieki zdrowotnej, która od ponad dwudziestu lat toczy się w wielu krajach na świecie, a która w zasadzie nie ma miejsca w Polsce.
Polski system opieki zdrowotnej, mimo wprowadzania od kilkunastu lat ciągłych zmian i konieczności dostosowywania się podmiotów sektora zdrowia do kolejnych - bardzo istotnie różniących się od siebie - propozycji legislacyjnych, nie wyszedł jeszcze z chaosu, który niesie z sobą zmiana instytucjonalna. Autorka książki podziela opinię wielu środowisk naukowych i eksperckich na świecie, że forma opieki koordynowanej ma przed sobą szerokie perspektywy oraz stanowi godną rozważenia alternatywę wobec konkurencyjnych modeli organizacji systemu opieki zdrowotnej.
Analizy polskich doświadczeń z opieką koordynowaną, przedstawione w części empirycznej publikacji, koncentrują się wokół instytucji kontraktu i zachowań podmiotów sektora zdrowia, będących bezpośrednim wynikiem wdrożenia innowacyjnej struktury instytucjonalnej w kilku regionach kraju. Poprzez te analizy nie tylko udowodniono, że istnieje możliwość zastosowania metodologii instytucjonalnej do opisu i analizy rozwiązań systemowych w sektorze zdrowia, ale wykazano również stosowność takiego podejścia badawczego.
