Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego a Żołnierze Wyklęci. Walka z podziemiem antykomunistycznym w latach 1944-1956

Najnowsza książka Lecha Kowalskiego to historia walk Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego zwanego niekiedy polskim NKWD i przyrównywanego do SS z formacjami zbrojnymi żołnierzy wyklętych, którzy tuż po wojnie stawili opór Sowietom i rodzimym komunistom, by nie dopuścić do zrusyfikowania kraju. Żadna z polskich formacji zbrojnych w okresie okupacji nie toczyła walk z tyloma przeciwnikami naraz, co żołnierze wyklęci tuż po wojnie.

Bywało, że gdy stawali do boju na śmierć i życie, na jednego z nich przypadało niekiedy po trzystu zbirów z formacji wojskowych NKWD, z sowieckiego kontrwywiadu Smiersz, KBW, LWP, MO, UB czy ORMO. Tropili ich dniami i nocami, zawiązując kolejne koalicje i zgrupowania operacyjne, nieustępliwie i metodycznie pacyfikując, mordując skrycie w lochach więziennych i zabijając w nierównej walce.

• Wielu z nich kończyło żywot w bezimiennych dołach cmentarnych z wapnem.
• A oni trwali w oporze, niczym Spartanie pod Termopilami.
• Ostatniego z nich wytropiono i zabito na początku lat sześćdziesiątych minionego wieku.
• Cześć im i chwała na wieki, że byli i trwali w walce.
• W polskiej świadomości narodowej pozostaną już z nami na stałe.

Ciała porzucano w leśnych jamach, przydrożnych rowach, chaszczach i kniejach.