Korszakowo

Chciałbym, żeby Michalczenia nie tak szybko wyszedł poza miniatury. Umie je budować.

• Umie i zasmucić, i rozbawić.
• Umie obudzić nienawiść i miłość do małych miasteczek, do świata tak niby dobrze rozpoznanego i opisanego tu i tam.
• Cholera, on naprawdę umie bawić się językiem i akcją!

• To teksty-pytania: A ty — co powiesz?
• A ty — jak to powiesz?

Ale to nie jest zabawa dla samej zabawy — nie, to proza interwencyjna, to głośne i zarazem kameralne SPRAWDZAM dla literatury zaangażowanej i, jednocześnie, to po prostu opowieści, które trzeba było spisać, które domagały się spisania, bo wielki jest zachwyt i wielkie jest przerażenie okropieństwami i śmiesznością świata tego. Piotr Siwecki Gdyby samo pojęcie nie było tak ściśle związane z historią europejskiego teatru ostatnich dwóch, trzech dekad, można byłoby nazwać Michalczenię nowym brutalistą.

• […\ Brutalizm Korszakowa widziałbym zresztą nie tylko na płaszczyźnie zdarzeń, ale również narracji.

• Młody autor jakby pozostawia wykreowany korszakowski świat samemu sobie.
• Okrucieństwo Korszakowa wzmaga chłodny, relacjonujący styl tych opowiadań.
• Jest on spojony z koncepcją zła banalnego.

W niej Michalczenia nawiązuje do tradycji zachodniego behawioryzmu, odsuniętego na dalszy plan w kulturze współczesnej — w dobie eskapizmu i nadmiernej ekspresji „ja”. Chodzi o zło, które nie przybiera wymiarów zbrodni, nie ma tej skali.

• Mimo to jest w szczególny sposób odrażające i porażające (Witek Balerek).

[…\ To raport z codzienności, ze świata, który — by użyć kolejowej metafory bliskiej klimatowi Korszakowa — wykoleił się dawno temu. Sławomir Buryła Korszakowo to zbiór opowiadań napisanych w duchu „małego realizmu”, traktujący o losach małego warmińskiego miasteczka, tzw.

• zadupia.

• Każda z tych postaci na własną rękę próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, którą jednocześnie współtworzy.

Mamy tu zdegradowanych kolejarzy, mamy byłe pielęgniarki, mamy też chłopaczków z osiedla. Jednak każde z tych działań przynosi efekty ujemne, każda próba ustanowienia ładu prowadzi do zatracenia, frustracji, izolacji.

• Szymon Szwarc To żadne wydumane bzdety o samotności, odrzuceniu i nietolerancji.
• To konkretny sierpowy, który niejednego dobrze postawionego jełopa zwaliłby z nóg.
• Krótkie, gęste i polifoniczne.
• Tu każde słowo ma swoje miejsce, a co trzecie zdanie uderza jak skórzany bicz.
• Język kipi energią i czarnym dowcipem, a jednocześnie jest brutalny i pełen awersji.
• To on pozwala nam dostrzec powolną agonię wyższych uczuć i ludzkich relacji.
• Aż chciałoby się wierzyć, że to tylko surrealizm.
• Taka literatura jest nam obecnie bardzo potrzebna.
• Paweł Biegajski, blog książkowy Melancholia Codzienności Fragment Na klatce schodowej wyje jamnik.
• Nie ma kto go wpuścić do domu.
• Kilka pięter wyżej pan Jankowski dyma swoją lampucerę.
• Tak uchodzą z niego wszystkie całodniowe napięcia.
• A przed blokiem zjawia się w końcu zawezwana przez kogoś karetka.
• Zabiera z ganku skatowanego pana Pawłowskiego.

Odnosi się wrażenie, skądinąd bardzo rzeczywiste, że wszystko tu działa nie tak, jak powinno, a mimo to działa, bo działać musi. „To i pewnie policjanty po mnie zara przyjdą… Ale co mi tam, jak mnie zgarną, to nie będę może musiał bujać się jutro do tej roboty?” — myśli sobie pan Jankowski, kiedy po zabawieniu się z konkubiną leży plackiem na łóżku.

• Słyszy jeszcze syrenę — jeden długi ton — przejeżdżającego przez Korsze pociągu towarowego.

Rozpoznaje, że to sygnał „Baczność”, i ani się obejrzy, a zasypia twardym snem. Bo dla kogo baczność, dla tego baczność… z opowiadania Kolejorze JAKUB MICHALCZENIA — rocznik 1986, urodzony w Kętrzynie.

• Obecnie związany z Olsztynem.
• Nagrodzony w konkursie literackim „Olsztyński Debiut 2016”.

Większą część życia spędził w kolejarskim miasteczku Korsze na podwójnym pograniczu — tam, gdzie kończą się Mazury, a zaczyna Warmia, i w bliskim sąsiedztwie Obwodu Kaliningradzkiego. Korszakowo, czyli dziewięć obrazków napisanych w latach 2005-2006, to debiutancka książka tego autora — pierwotnie ukazała się w 2016 nakładem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

• W 2019 roku Korporacja Ha!art wydała jego drugi zbiór opowiadań — Gigusie, rozwijający wątki poruszone w Korszakowie.
• Autor pracuje właśnie nad książką podsumowującą cykl korszeński.
• Jej planowany tytuł to 1990.