Kroniki skrzatów. Część II: Szagawarra

Drugi tom przygód bohaterów z czarodziejskiej krainy opowiada o tym, że miłość, przyjaźń i otwartość na drugiego oraz poświęcenie potrafią stopić lód nawet najtwardszego serca. W obliczu bezwarunkowej miłości będą się dziać rzeczy dziwne i wielkie.

W okolicy pojawia się nowa bohaterka – sympatyczna, nieco zapominalska i zakręcona skrzatka Szagawarra, której działania doprowadzą do zadziwiających splotów wydarzeń. Inna, pełna dostojeństwa niczym prawdziwa czarownica, skrzatka Parzawka, będzie towarzyszyła Marbelli przy magicznym rytuale.

• Autorka nie rezygnuje z tajemniczości.

• Tutaj nikt nie przychodzi.
• – Gigulka przetarła powieki.
• – Jednak ona nadchodzi.
• Pewnie nie do mnie.
• Przejdzie i pójdzie sobie dalej.
• Ta niewielka postać to skrzat kobieta.
• Szagawarra?
• – opamiętała się.
• – Niemożliwe… Była tak zdumiona jej widokiem, że zapomniała o strachu.
• Poprawiła włosy, wygładziła sukienkę i fartuszek.
• Staruszka nadal szła lekkim zwiewnym krokiem i była już bardzo blisko.

W miejsce zagadek z pierwszego tomu, które tutaj się rozwiązują, pojawiają się nowe, a czytelnik cały czas w napięciu oczekuje, co wydarzy się dalej. Gigulka odskoczyła, niewiele brakowało, a nadchodząca wpadłaby na nią.

• Dziewczyna zakaszlała więc i zawołała.
• – Dzień dobry!!!
• – Czego tak wrzeszczysz?!

• – darła się tak, że słyszał ją cały las.
• – Do czego ci ten drąg?!

To żem starucha, nie znaczy, że jestem głucha! – Spojrzała podejrzliwie, przewidując, że to do pogonienia przybysza, czyli jej.

• – To… tylko kij… – jąkała się dziewczyna.
• – Do podgarniania żaru – zmyśliła na poczekaniu.
• Gutek podniósł patyk, żeby za jego pomocą przyciągnąć łodygę.
• Wyciągnął łapkę w jej stronę.
• Z krzewu wydobyło się złowrogie warczenie.
• Owocowe mięsiste zielone wargi uniosły się.
• Chłopiec już miał dosięgnąć upragnionej zdobyczy.
• Ponownie rozległo się głośne rżenie konia i szuranie witek miotły.
• Wicianka już szykowała się do odparcia ataku.
• Krzyk Marbelli przeciął ciszę.
• – Nie!
• Zostaw!
• Nie dotykaj jej!
• Na wszelkie ostrzeżenia było jednak za późno.
• Roślina rzuciła się w stronę łapki.
• Nastąpiło głośne kłapnięcie.
• Gutek tuż przed swoim nosem zobaczył wielkie, ostre zęby osadzone w zielonej paszczy.
• Roślinna morda zakleszczyła się.
• Poczuł uderzenie.

Akcja toczyła się tak szybko, że Gutek ledwie zdążył pomyśleć, co się dzieje.