Kroniki sprzedawcy krwi

Mieszkający w Pekinie, publikujący na Zachodzie prozaik, eseista, eksplorator stylów i narracji Yu Hua jest już nam częściowo znany za sprawą książek „Żyć” i „Chiny w dziesięciu słowach”. Tym razem opowiada nam o tym, jak się jeszcze do niedawna w Chinach żyło.

• Wiemy, że biednie.
• A co poza tym?
• Bardzo różnie.
• Na przykład, handlowało się… własną krwią.

• Yu Hua każe nam w takowe zmiany powątpiewać, dostrzegając chińską ciągłość.

Dziś pod względem materialnym życie się zmieniło, ale co z ludzkimi charakterami, z zasadami? I chyba warto go posłuchać, bo wiemy, że wrażliwość ma niezwykłą.

• Prof.

• Chińska transformacja i jej konsekwencje.

Bogdan Góralczyk, sinolog i dyplomata, autor książki Wielki Renesans. […\ – Wujku, nie zrozumiałem jednej rzeczy, chciałbym cię o coś zapytać.

• – No, mów.

• – Tak – odpowiedział wujek.
• – Słyszałeś, co mówiła jej matka?
• W naszych stronach chłop nie znajdzie żony, jeśli nie sprzedaje krwi...
• – A cóż to za zasada?
• – Nie wiem dokładnie, ale wszyscy zdrowi chodzą sprzedawać krew.
• Za jeden raz można dostać trzydzieści pięć juanów – za pół roku roboty w polu tyle się nie da zarobić.

– Czy wszyscy, którzy nie sprzedają krwi, mają coś ze zdrowiem? Krew tutejszych jest jak woda w studni – jeśli nie będziesz jej ciągnął, to wyschnie, ale kiedy codziennie czerpiesz, nigdy jej nie ubywa…