Kolejny numer kwartalnika ,,Kronos", poświęcony teologii mistycznej tantryzmu: Abhinawagupta, Szesnaście definicji Niewypowiedzianego Tantra Wielkiego Wyzwolenia Aldous Huxley, Minimalna hipoteza robocza Aldous Huxley, Słowa a rzeczywistość Mircea Eliade, Wprowadzenie do tantryzmu Jean Przyluski, Kult Wielkiej Bogini Gopinath Kawiradż, Filozofia śaktów Ananda K. Coomaraswamy, Tantryczna nauka o Boskiej Dwujedni Andrzej Serafin, Archaiczna ontologia tantry Jean-Luc Nancy, Ciało Tradycje tantryczne często są nazywane ,,ścieżką lewej ręki" (wamaćara).
W mistyce żydowskiej (kabale) mówi się o przejściu na lewą stronę (sitra achra) i odkryciu innego Boga (deus alienus, el 'acher) za sprawą wyzwalającego aktu transgresji, ,,zbawienia przez grzech" (Scholem). Znamienne, że ta ekstatyczna forma antynomicznej religii przyjmuje postać kultu świętej żeńskości: Szechiny w kabale, Sofii w gnozie, Śakti w tantryzmie.
Historycy religii wskazują na religie misteryjne, szczególnie na najdłużej funkcjonujące w Europie misteria matriarchalne w Eleusis. Dlaczego jednak nie u samego Platona, którego dialogi są ,,próbą literackiej popularyzacji misteriów eleuzyjskich" (Colli)?
Supozycja ta wydaje się wstrząsająca, zważywszy na potoczne rozumienie pojęcia miłości platonicznej, które być może nie jest niczym więcej, jak kulturowo brzemiennym niezrozumieniem platońskiej ironii. Platon jako tantryk okazałby się wówczas nie tyle metafizykiem, sytuującym boskość w zaświatowej transcendencji, ile naturalistą-fizykiem, a sama physis kolejną figurą żeńskości, pramacierzy, natury, która lubi się ukrywać - po to tylko jednak, aby w końcu się odkryć.
