Pierwsza hipoteza: kto dociera na jakąś pustynię, ten ucieka z jakiegoś innego miejsca. Druga hipoteza: pustynia jest z definicji przestrzenią jałową i niezamieszkaną, ściśle bezosobową, idealnie pasującą do najgłębszych warstw ludzkiej psychiki.Ostatnia hipoteza: nasze dusze są puste, ale potrzebują ruchu.
Sześć krótkich narracji, z których każda stanowi grę z formą opowiadania, to próba otwarcia nas na pełnię ludzkiego doświadczenia. W swoim nomadycznym pisarstwie Cristian Crusat, uznany za jednego z najważniejszych europejskich twórców poetyki XXI wieku, zabiera nas w rozmaite światy - od jałowych krajobrazów śródziemnomorskiego wybrzeża po opowieści serbskiego pisarza Milorada Pavicia.
W tej podróży dopasowujemy się do fizycznych czy wyimaginowanych miejsc każdej z historii i do kruchości natury tych, którzy je zamieszkują. Prowadzą nas oni w otchłań swoich lęków, wątpliwości i pragnień, które składają się na współczesny świat.
Studiował literaturoznawstwo na Uniwersytecie Complutense w Madrycie oraz lingwistykę stosowaną na Międzynarodowym Uniwersytecie Menéndez Pelayo w Santander. Jest autorem kilku tomów opowiadań, esejów oraz licznych przekładów i artykułów publikowanych w hiszpańskich i latynoamerykańskich czasopismach.
