Księżycowe cienie

Maria na nowo układa sobie życie. Ta decyzja powoduje, że zaczyna zastanawiać się nad sobą i swoimi relacjami z rodziną, przyjaciółmi i byłym mężem.

• Powieść umiejętnie opowiada o tym, co dla kobiety ważne.

Wraca pamięcią do dzieciństwa, młodości i tamtych trudnych, burzliwych i ciekawych czasów PRL. O dylematach, decyzjach, wzruszeniach, smutkach i radościach.

• To ciepła opowieść, rozgrzewająca serce i przynosząca ulgę w pochmurne dni.
• Aneta Borewicz jest z zawodu plastykiem.
• Wiele lat pracowała z dziećmi w praskim klubie kultury.
• Jest autorką i ilustratorką książek, okładek oraz przeźroczy dla dzieci.
• Zadebiutowała w literackim „Głosie Nauczycielskim”.
• W V konkursie dramaturgicznym im.
• M.

Konopnickiej otrzymała pierwszą nagrodę, a w VI edycji konkursu „Szukamy polskiego Szekspira” trzecią nagrodę, przyznawaną przez Polski Ośrodek Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów. Pisała również reportaże o Pradze i jej mieszkańcach w „Gazecie Praskiej”, miesięczniku „Sami Sobie” czy w kwartalniku „Zdrowa Praga”.

• Wydała i zilustrowała tomik wierszy „Od ciał naszych”.
• (…) To historia bliska życiu i zgodna z realiami tamtych lat.

• (…) Tyle znalazłam wspólnych przeżyć i miejsc.
• Brakuje mi dalszego ciągu.
• (…) - Wanda Skoniecka (…) Utwór nawiązujący do tradycji literatury w najlepszym tego słowa znaczeniu.

(…) Czytałam z zachwytem i ciekawością, a każda przerwa w czytaniu to pytanie „co dalej” (…) - Joanna Stachel (…) Powieść napisana bogatą polszczyzną, a dla mnie to azyl, w którym można zamieszkać.(…) Maria żyje prawdą i pięknem, a istnienie takiego człowieka daje wiarę w dobro. (…) Autorka często posługuje się „językiem pamiętającym”, opowiada o biedzie, pięknie życia, ludzkich dramatach i radościach.

• Zwraca uwagę, ile problemów rodzi bycie z bliskim człowiekiem.

Ile miłości, przyjaźni i głębokiej kultury potrzeba, żeby związek przetrwał. (…) A wszystko to w realiach tamtych czasów, miejsc, smaków i zapachów.

• (…) To książka, która wzbogaca.
• - Zdzisław Łączkowski (…) To powieść spod pióra i pędzla.
• Układa się w rodzaj ballady.

• To powieść pełna, choć tyle w niej różnorodnych klimatów.
• Dobrze osadzona w realiach, chociaż metaforyczna.
• Jakby powiedziała Maria Pawlikowska-Jasnorzewska: „każdemu oddaje to, co mu się należy”.
• - Jan Zdzisław Brudnicki

(…) Pojawiają się miejsca ludne jak warszawska Praga, Trójmiasto, Paryż oraz sielskie jak zielone Podlasie.