Lekarz z Auschwitz

Historia zapomnianego polskiego bohatera. Styczeń 1945 r.

• W Auschwitz-Birkenau pozostaje 4800 więźniów, którzy nie nadawali się nawet do pędzenia na zachód w marszach śmierci.

• 5 lutego Józef Bellert wraz z grupą ponad trzydziestu krakowskich lekarzy i pielęgniarek wyjeżdża do Oświęcimia.
• Przez osiem miesięcy prowadzi prawdopodobnie największy szpital polowy w Europie.

Komory gazowe wysadzono w powietrze, a wojska sowieckie wdzierają się w głąb obrony hitlerowskiej w takim tempie, że obozowi SS-mani nie zdążyli zabić garstki ocaleńców. Mimo braku kanalizacji, wody, jedzenia i leków niesie pomoc medyczną wyzwolonym więźniom.

• Jego pacjenci ważą średnio 25-30 kg.

Zapadają na dur brzuszny i gruźlicę, nękają ich biegunki głodowe, obrzęki i odleżyny. Boją się ludzi w kitlach i strzykawek, które kojarzą im się z zastrzykami z fenolu, którymi niemieccy zwyrodnialcy uśmiercali chorych więźniów.

• Trudno w to uwierzyć, ale z 4800 chorych wróciło do życia i zdrowia 4620 pacjentów.
• Józef Bellert cichy bohater, którego biografią można obdzielić kilkanaście osób.

• Skromny lekarz powiatowy z Pińczowa.

Konspirator PPS, żołnierz Legionów i sanitariusz brygady Piłsudskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, żołnierz września 1939 i Powstaniec Warszawski. Odznaczeń wojskowych nie posiadam, gdyż o nie nie dbałem, ani nie starałem się.

• Jeszcze pod koniec życia samotnym chorym robił zakupy lub palił w piecu.

Lekarz, który ocalonym z piekła przywrócił godność, zdrowie i wiarę w człowieka.