Najważniejsze pojęcia rzymskiego prawa karnego. Od średniowiecza po schyłek XVIII wieku prawo rzymskie służyło jako jeden z podstawowych surowców wykorzystywanych przez dogmatyków prawa karnego.
Antyczny materiał umożliwił także wykreowanie definicji przestępstwa, wyizolowanie jego form stadialnych oraz stworzenie podwalin fundamentalnych zasad procesowych. Prawem rzymskim nadal posiłkowano się jeszcze w epoce Oświecenia, kiedy władcy aspirujący do miana nowoczesnych postawili ostatni krok w trwającym od wieków procesie włączania przepisów prawno-karnych w obręb prawa publicznego.
Prawu rzymskiemu nigdy nie udało się odejść od swego kazuistycznego charakteru, przeto większość przepisów karnych sformułowali Rzymianie nie w sposób ogólny i abstrakcyjny, ale w postaci narracji odwołującej się do jakiejś konkretnej sytuacji z życia. Niemniej, to właśnie na podstawie tych regulacji udało się ich następcom wykształcić wiele cennych rozwiązań o charakterze systemowym.
Do konkretnych terminów łacińskich odniesiono zjawiska, sposoby myślenia oraz praktyki starożytnych związane z rozumieniem i karaniem przestępstw. Ich poznanie pozwala lepiej zrozumieć historię instytucji współczesnych, a także w sposób odważniejszy datować ich genezę.
