Ślepy archeolog

Tom Mara jest błyskotliwym, pewnym siebie i odnoszącym spore sukcesy archeologiem, szefem wykopalisk na Krecie. I od lat jest niewidomy.

• Stracił wzrok jako osiemnastolatek podczas trzęsienia ziemi.
• Ma jednak doskonały słuch, węch i niezwykle wrażliwy dotyk.

• I uważa, że ma rzeczywistość pod kontrolą.
• Aż na terenie wykopalisk ktoś znajduje ciała polskich turystów.

Wykształcił pamięć niemal absolutną pamięta dokładnie każdy kamień, a na podstawie zapachu powietrza i kąta padania promieni słonecznych na twarz jest w stanie podać dokładną lokalizację. Chwilę później ginie pies asystentki, a Tom zaczyna dostawać esemesy z zagadkami jeśli ich nie odgadnie, asystentka także zginie.

• Mara podejmuje niebezpieczną grę.
• Wie, że przeciwnik nie cofnie się przed niczym.
• Bardzo trudno było mi sobie wyobrazić, jak to jest żyć bez wzroku.

Poczynając od spraw codziennych, a kończąc na takich szczegółach, jak czy pod powiekami widać jakieś odcienie szarości, czy może tak jak w przypadku osób widzących, kiedy zamkną oczy pomarańcz i czerwień. Najwięcej czasu w pracy nad książką spędziłam właśnie próbując sobie wyobrazić, jak zachowałabym się w konkretnej sytuacji nie widząc.

• I czytając obłożyłam się literaturą o osobach niewidomych mówi Marta Guzowska.
• Gdy rzeczywistość zaczyna płatać figle, Tom gubi się w domysłach.
• Ktoś chce go wrobić w kradzieże?
• Postradał rozum i wszystko mu się wydaje?
• A może to część misternego planu, w którym stawką jest jego życie?
• Skąd pomysł na takiego bohatera?
• opowiada autorka: Pomysł na ślepego archeologa narodził się dosłownie w ułamku sekundy.

Rozmawiałam kiedyś z przyjaciółką przy lunchu i nagle naprawdę nie wiem, dlaczego przypomniałam sobie nowelkę Kima Stanleya Robinsona, którą kiedyś czytałam we wkładce do czasopisma Fantastyka. To było jeszcze w czasach, kiedy Fantastyka, stara wersja tego pisma, publikowała arcydzieła światowej fantastyki, chyba nie do końca legalnie W każdym razie nowelka nazywała się Ślepy geometra, pamiętałam z niej tylko tytuł.

• Pomyślałam wtedy: a gdyby tak ślepy nie geometra, ale archeolog?

Wykopałam ten numer Fantastyki spod ziemi, musiałam przeprowadzić prawdziwą pracę detektywistyczną, żeby ustalić, kiedy nowelka została opublikowana. Przeczytałam ją, nie miała nic wspólnego z moim pomysłem, ale ziarno zostało już zasiane.

• Co jest prawdą, a co fikcją?
• - autorka do końca utrzymuje czytelnika w niepewności i świetnie buduje napięcie!
• Marta Guzowska (ur.
• 1967) od ponad dwudziestu lat jest archeologiem.
• Pracowała w Troi, w najbardziej prestiżowych wykopaliskach świata.
• Autostopem zjeździła całą Turcję, wyspy greckie i pół basenu Morza Śródziemnego.
• Mieszkała w wielu miejscach na świecie, nie zawsze bezpiecznych.
• W Turcji przeżyła trzęsienie ziemi, w Izraelu drugą intifadę.

W swoim nowym thrillerze psychologicznym Marta Guzowska stworzyła bohatera, który musi zmierzyć się z samym sobą okazuje się, że łatwiej jest pokonać zagrożenia z zewnątrz niż zaakceptować własne słabości. Ponad rok spędziła w Atenach, mieszkała też w Heidelbergu, Tybindze, Freibergu, Kopenhadze, Tel Awiwie, Budapeszcie i na Krecie.

• Od dziewięciu lat żyje z rodziną w Wiedniu i tam pisze swoje książki.
• Współprowadzi portal Zbrodnicze siostrzyczki" i wraz ze współautorkami napisała książkę Mordercze miasta.

Laureatka Nagrody Wielkiego Kalibru w 2013 za debiut literacki Ofiarę Polikseny, wyróżniona też nominacją do tej nagrody za Głowę Niobe i Chciwość. Jej kolejne książki spotkały się z bardzo dobrym przyjęciem: Głowa Niobe (2013), Wszyscy ludzie przez cały czas (2015), Czarne światło (2016), Chciwość (2016) i Reguła nr 1 (Marginesy 2017).