Poezja to subiektywność zaklęta w słowa i ekspresja uczuć. Wszystko to znajdziemy w Linii życia, uniwersalnej opowieści o człowieku - myślącym, wrażliwym, otwartym na świat, poszukującym czegoś, co niewyrażalne, ukryte w półcieniach.
Ale poezja Katarzyny Przybyły to coś więcej niż liryka osobista, z którą możemy się zapoznać, a później odłożyć na półkę. Samotność, wojna, ekologiczna zagłada planety, wymieranie gatunków, widmo głodu i totalnej inwigilacji - poeci rzadko o tym piszą, a jeśli już, to mało subtelnie, z moralizatorskim zacięciem.
Autorka zaproponowała nam coś innego: delikatną, a jednocześnie pełną mocy opowieść o tym, co zrobić, by żyło nam się lepiej - teraz i w przyszłości.
