List do nienarodzonego dziecka

Nie jestem kobietą z tej książki. Co najwyżej ją przypominam, tak jak może ją przypominać jakakolwiek kobieta naszych czasów, która żyje w pojedynkę, pracuje i myśli.

• Nie formułuję żadnego przesłania, nie próbuję nawet rozwiązać problemów.
• Nie na tym polega zadanie pisarza.
• A poza tym, jakże bym mogła formułować jakieś przesłanie w książce będącej apoteozą wątpienia?

Właśnie po to, żeby każda kobieta mogła się w niej rozpoznać, nie wyposażyłam jej w twarz, imię, adres, wiek [\. Bohaterkę dręczą tysiące znaków zapytania, za każdym razem, kiedy jest przekonana o jednym, twierdzi również coś wręcz przeciwnego [\.

Tak mówiła Oriana Fallaci z okazji wydania "Listu do nienarodzonego dziecka", monologu kobiety, która oczekuje dziecka i uważa macierzyństwo nie za obowiązek, lecz za osobisty i odpowiedzialny wybór. Nie rezygnując z typowego dla siebie namiętnego tonu, autorka stawia pytania własnemu sumieniu, mierząc się z fundamentem kobiecej kondycji.

• Czy wystarczy pragnąć dziecka, żeby zmusić go do istnienia?
• Czy słusznie jest poświęcić gotowe już życie na rzecz życia, którego jeszcze nie ma?

Książka idzie dalej niż dylematy dyskusji nad aborcją, zwróciła na siebie uwagę czytelników na całym świecie i jest dzisiaj uważana za klasyczną pozycję literacką.