Listy zza szyby

Autyzm jest jak Tetris. Ciągle trzeba dopasowywać poszczególne elementy, by cała układanka się zgadzała.

• Elementów jest mnóstwo i ciągle się poruszają - musisz bardzo szybko reagować, by nie "zginąć".
• To nie jest gra dla mięczaków.

• To nie jest też gra dla nerwusów.
• Lepiej układa się wtedy, gdy spokojnie przyciskasz.
• To nie jest również gra dla dzieci.

Trzeba grać w nią cegiełka po cegiełce, nie można płakać i rozpaczać, gdy znika cierpliwość. Dzieci muszą jak najdłużej nie wiedzieć o tym, że sukcesy znikają bezpowrotnie, zaś porażki nakładają się na siebie warstwami.

• Co tak naprawdę nasze społeczeństwo wie o autyzmie?

Czy dostrzegamy autystyczne dzieci w naszym środowisku, czy wiemy, jak im pomóc i jak reagować?