Lucy i morze

Lucy i morze kontynuacja nominowanej do Nagrody Bookera powieści Mam na imię Lucy i Williama Lucy i morze to czwarta książka Elizabeth Strout, w której pojawia się pisarka Lucy Barton po wcześniejszych powieściach: Mam na imię Lucy, To, co możliwe i William. Autorka kolejny raz buduje świat pełen ludzkich historii i związanych z nimi: niepewności, radości, wątpliwości i znaków zapytania.

• Wplata w nie aktualne wydarzenia społeczno-polityczne, pokazując swą wrażliwość na otaczającą rzeczywistość.
• Akcja książki zaczyna się w marcu 2020 roku.
• Lucy rezygnuje z trasy promocyjnej swojej kolejnej książki w Europie i wiedzie spokojne życie w Nowym Jorku.

Jej były mąż William, z którym utrzymuje przyjacielskie stosunki, wyczuwa zbliżające się zagrożenie pandemią koronawirusa i namawia ją, by zabrała ze sobą tylko niezbędne rzeczy i wyjechała z nim do Maine, gdzie wynajął dom nad oceanem. Powieść jest przede wszystkim literacką kroniką pandemii doskonale oddającą w typowy dla autorki, subtelny sposób niepewność, poczucie zagrożenia i izolację w czasie lockdownu.

• Pojawiają się też wątki związane z córkami Lucy i Williama Becky i Chrissy.
• Obie przeżywają życiowe kryzysy, które bardzo angażują ich rodziców.

• Pojawiają się także postaci z jej innych książek Bob Burgess, Katherine Tyler i Olive Kitteridge.
• Niezwykła, wysmakowana lektura dla dojrzałego czytelnika.
• Strout jest w najwyższej formie Elizabeth Strout jest jedną z moich ulubionych pisarek.
• Ann Patchett (autorka Domu Holendrów i Tom Lake) Oszałamiająco uniwersalna.
• .
• .

Najważniejsze jednak są w powieści relacje pomiędzy Lucy i Wiliamem, oboje są już niemłodymi ludźmi, których okoliczności zmusiły po dwudziestu latach od rozwodu do wspólnego zamieszkania w warunkach lockdownu. z błyskotliwą przenikliwością Strout uchwyciła podobieństwa między wszechobecnym poczuciem wyobcowania Lucy Barton, a sposobem w jaki niedawny globalny kryzys obnażył bezradność odczuwaną przez zwykłych ludzi na całym świecie.

• Daily Telegraph, 5 stars Wspaniała pisarka Zadie Smith Nie mogę pozbyć się Lucy Barton z głowy The Times