Ludzka rzecz

Arcydebiut. Miłość?

• Ludzka rzecz.

• Zawiść?

Ale, jak twierdzi Wanda, przytrafia się tylko raz, i to nie każdemu. Jeszcze stary piekarz całkiem nie ostygł, a już jego żona z Jankiem w izbie harcuje, wstyd i hańba.

• Wojna?
• Z łobuza uczyni bohatera.
• Śmierć?
• Kto wie, dla kogo dziś Kazimierz karawan zaprzęga?

Kiedy wojenna zawierucha dociera do Piórkowa, Jasiu, zwany Smyczkiem, chowa się w krostkowskich lasach i tworzy oddział partyzancki. Za wywiad będzie odpowiedzialny ksiądz Morga, pseudonim "Pasterz", łącznikiem zostanie miejscowy niemowa, "Gaduła", logistyką zajmie się Kazimierz, "Luter" - wszak w spadku po ojcu, duńskim konstruktorze, otrzymał karawan, którym powieziono na cmentarz samego arcyksięcia Ferdynanda.

• W oddziale nie zabraknie dziedzica Grzegorza, "Szoguna".
• Ich znakiem rozpoznawczym będzie klucz wiolinowy.
• Ludzka rzecz to napisana z epickim rozmachem powieść o burzliwych losach mieszkańców Piórkowa i okolic.

• Zdumiewająca książka.

Ludzkie słabości i namiętności, dowcip i mądra zaduma nad fenomenem życia, pięknego a ulotnego - świetny debiut! Oryginalny, precyzyjny język pełen, stylistycznych i emocjonalnych niespodzianek.

• Globalny obszar naszego życia.
• Zaskakująca znajomość wielu epok naszego bytu.
• Kilka minipowieści, kilka przewrotnych minitraktaktów.
• A wszystko w ciekawej metaforze opisującej współczesność.
• Nowy głos w dzisiejszej literaturze.
• Ludzka rzecz, ale nie banalna.
• Tadeusz Konwicki W godzinę oddział stawił się w komplecie na cmentarzu, z przygłupim niemową włącznie.
• - Zastrzelić - powiedział Smyczek, bo miał karabin.
• - Powiesić - powiedział podchorąży Szogun, bo miał duże drzewa w parkowej alei.
• - Zakopać żywcem - powiedział szeregowy Luter, bo mu nic innego do głowy nie przyszło.
• - Utopić w wychodku - powiedział szeregowy Hiob, bo kiedyś skazanemu zasraną śmierć obiecał.
• Łącznik Gaduła nie powiedział nic.
• fragment