Ma na noc

Debiutancka książka poetycka Krzysztofa Muszyńskiego (ur. w 1989 r.

• w Bytomiu).
• Na jego pierwsze urodziny zdjęto cenzurę prewencyjną - od tej pory mógł wypowiadać się już swobodniej.

• Pracował jako lektor w Turynie i Neapolu.
• Pisze rzeczy, tworzy dźwięki elektroniczne.
• Mieszka w Covilha w Portugalii.

Jest doktorem nauk humanistycznych (Uniwersytet Śląski, 2019), absolwentem dziennikarstwa i komunikacji społecznej (Uniwersytet Warszawski, 2013). Krzysztof Muszyński skanuje, prześwietla rzeczywistość - obserwuje, wsłuchuje się, wącha, bada.

• Radary Muszyńskiego nastawione są na śląskie klimaty.

Jak reżyser, który dba o to, żeby nie znudzić widza, zmienia perspektywę i zasady montażu. Skazany na śląskość, wozi ze sobą nienachalne piękno ,,królestwa śmietnika" i tutejsze ludzkie sprawy.

• Ma na noc nie jest ani apologią, ani krytyką (post)świata - jest jednym i drugim.

Dlatego Neapol czy Turyn nie różnią się szczególnie od Bytomia, a na Cabo da Roca można odkryć, że ,,nie ma centrum w Rudzie Śląskiej". Gdybym miała pozostać przy filmowym porównaniu, powiedziałabym, nieco na wyrost, że to skrzyżowanie kina Kazimierza Kutza i Joon-ho Bonga.

Z tego pierwszego Muszyński wziął ,,realistyczną mitologię" Śląska, z drugiego - rebeliancką wizję kapitalistycznego piekła. Odsyłający do Parasite'a Bonga tytułowy wiersz tomu zawiera magiczną formułę: ,,ktoś musi na to patrzeć".

• Ten surrealny widok łosia w centrum aglomeracji może być jednak dowodem w sprawie paranoi antropocenu.

Patrzymy co prawda nie tylko na turbokapitalistyczne ,,landskejpy", ale i na uśmiechającego się łosia w koronie. Kiedy myślisz, że ,,świat się pali", okazuje się, że to śmietnik pod blokiem, a jednak świat się pali...

• Alina Świeściak-Fast Wszyscy mają na noc przy Muszyńskim.
• I to nie znaczy wcale, że pracują na drugą zmianę.
• Na Śląsku mówi się tak, jeżeli ktoś wygrywa z innymi w przedbiegach.

• Tropy wiodą nas pomiędzy przedmieścia Lizbony, zony Neapolu i familoki w Rudzie Śląskiej.
• Tutta la Vita!

A Muszyński po prostu biegnie sprintem, chłonie, przeżywa i pozwala się temu mijanemu i pożeranemu światu wielokrotnie naświetlać w wierszach. Monika Glosowitz Pod względem znajomości miasta pigeony pozostawiają nas daleko w dole, choć rzadko kiedy myślimy o nich jako o kimś, kto patrzy na nas z góry.

• A co widać z dołu?

Podziwiamy fasady, zaglądamy za firanki, obserwujemy scenki z życia, w których gra toczy się o życie. Krzysztof Muszyński w kolejnych wierszach podsuwa nam obrazy i rekwizyty z trzech ostatnich dekad, i nawet jeśli nostalgia jest nieco przereklamowana, nie sposób przed nią uciec.

• Tomasz Bąk Publikacja powstała dzięki wsparciu finansowemu Instytutu Literatury w ramach Tarczy dla literatów.