Opowiadania Izabeli Filipiak to proza emocjonalna, często bliska poezji, bogata i trudna do zaszufladkowania. Jej głównym tematem jest emigracja, rozumiana zarówno dosłownie, jak metaforycznie.
Autorka rozprawia się w nich ze stereotypami kultury patriarchalnej i patriotycznej, a zwłaszcza z Polską, "kreaturą ulepioną z trupów", która niczym potwór doktora Frankensteina domaga się ofiar jako zadośćuczynienia za swoją nieudaną egzystencję. W opowiadaniach z Niebieskiej menażerii drastyczna brutalność i seksualność ustępuje miejsca niełatwej zgodzie na świat, zachwytowi nad wielością przejawów życia, czułej i uważnej obserwacji jego procesów i form.
Zebrane w jednym tomie opowiadania świetnie pokazują kunszt wczesnej Filipiak: siłę jej wyobraźni, dobrze użytą erudycję i nieposkromioną skłonność do snucia opowieści.
