Jadwiga Skibińska-Podbielska pochodzi z rodziny wywodzącej się z Kresów Wschodnich. Rodzice jej, jako Wołyniacy, obdarzyli ją wiarą w siłę i piękno kultury I i II Rzeczypospolitej.
W tej atmosferze autorka rozpoczęła i odbyła studia języków starożytnych na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie. Dziedzictwo przodków jest wszechstronne, rzetelne i odradzające, uczy języka i wzbogaca umiejętności pisarza.
Ze względu na niesprzyjające okoliczności życiowe Jadwiga Skibińska-Podbielska rozpoczęła swoją działalność literacką dopiero po 30. Były to Opowiadania i Aforyzmy drukowane w lubelskim tygodniku ,,Kamena".
Pierwszą dużą powieść Epopeja prowincjonalna napisała w latach 1987-89 na kanwie wielkich wydarzeń historycznych, jakimi były wybór polskiego papieża i powstanie ,,Solidarności". 1913-1945, w której opisuje udział mieszkańców Wołynia w walce o niepodległość Polski, dwudziestolecie międzywojenne i tragedię II wojny światowej, w tym również sojusz Ukraińców z Niemcami, diaboliczny w swojej treści i skutkach.
Powieść ta została powtórnie opublikowana przez Wydawnictwo ,,Zysk i S-ka" pod zmienionym tytułem W krainie dębów i krwi. Ponadto wydała w lubelskim ,,Norbertinum" Dziennik z prowincji polskiej.
W tym samym wydawnictwie opublikowała dwa obszerne tomy opowiadań: Posadzisz mi narcyzy oraz Napój miłości Księżnej Teresy. Żywi głębokie przekonanie, że literatura modernistyczna i ,,ponowoczesna" już się wyczerpała, ,,zwietrzała".
Teraz człowiek poszukuje prawdopodobieństwa wydarzeń, szczerości uczuć i ważnej prawdy o sobie, która by go poruszyła, a nawet wstrząsnęła i czegoś mądrego nauczyła.
