Marysia

Opowieść o zwykłym życiu niezwyczajnej rodziny Rodzinne domy dziecka jako instytucjonalna forma pieczy zastępczej nad dzieckiem funkcjonują w Polsce od 1958 roku. Małgorzata i jej mąż Paweł, bohaterowie tej powieści, zaczęli tworzyć rodzinę dla gromadki opuszczonych dzieci w roku 1975.

W wychowywaniu podopiecznych w różnym wieku, z różnym deficytami rozwojowymi i emocjonalnymi, pomaga im fakt, że oboje mają doświadczenie nauczycielskie. Ale jednocześnie muszą stać się stolarzem, hydraulikiem, ogrodnikiem, krawcową.

• – Poczekaj, Marysiu… – Małgorzata wzięła głęboki oddech.

Marysia, dziewczyna, która wyjechała ze swojej wioski za chlebem, przyjęta przez Małgorzatę jako gosposia, okazuje się raczej kolejnym, tyle że dużym, dzieckiem niż pomocą. – Nie bardzo rozumiem, jak można nazwać coś prezentem, skoro należy to w niedługim czasie zwrócić.

• – W niedługim?
• – zareagowała gwałtownie dziewczyna.
• – Po miesiącu, proszę pani… Nie na drugi dzień… po miesiącu!
• – Jak żyję, nie słyszałam o tego rodzaju upominku!
• Ale cóż… – Ja też nie.
• Ale jest pani miło zaskoczona?

Proszę powiedzieć, że tak – poprosiła Marysia, unikając spojrzenia Małgorzaty. – Proszę powiedzieć… – Niewątpliwie, Marysiu, zaskoczona… Ewelina Skiba – jest z wykształcenia pedagogiem w zakresie resocjalizacji.

• Jako artystka-amatorka specjalizuje się w rysunku.

• Od kilku lat stara się pogodzić swoje dwie największe pasje: rysowanie i pisanie.
• W 2015 roku wydano książkę Miejsce zwane domem, która jest debiutem literackim autorki.
• Marysia, stanowi kontynuację problematyki przedstawionej w poprzednim utworze.

Trzykrotnie ilustrowała książki o tematyce freinetowskiej (Wnuki Freineta, Przez życie z pedagogiką Freineta, Ruch freinetowski w Polsce w latach 1957–2014), jest autorką zaprezentowanych na wystawach rysunków i plansz, poświęconych głównie Elizie Freinet w Krakowie, Reggio Emilia we Włoszech i Kielcach podczas II Interdyscyplinarnej Konferencji Naukowej.