Medalion z perłą

Medalion z perłą Saga o kobietach, które namiętnie i hardo przyjmują to, co niesie im los. Wiktoria jest urocza, bardzo młoda i właśnie przeżywa pierwszą miłość.

• Ale na razie życie jest piękne.

Zapatrzona w ukochanego nie może jeszcze wiedzieć, że los potraktuje ją okrutnie: jej serce zostanie zranione, a ona podwójnie zdradzona. Podobnie jak polskie lata dwudzieste znaczone narodzinami gwiazd teatru, kabaretu i niemego kina, ekskluzywnymi kawiarniami, szykownymi toaletami pań i elegancją mężczyzn.

• Jak to w życiu...

W tle słychać pomrukiwania wojny z bolszewikami, w Warszawie można spotkać kobiety szpiegów, a dylematy wielkiego formatu mieszają się z małymi, przyziemnymi sprawami. Anna Bolecka Pisarka, historyk literatury (przygotowała do druku edycję dramatów zebranych Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej).

• Absolwentka polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

• W roku 2000 otrzymała Nagrodę Polskiego PEN Clubu za twórczość prozatorską.

Jej powieści: Biały kamień, Kochany Franz, Concerto damore, Uwiedzeni oraz Cadyk i dziewczyna cieszą się uznaniem czytelników i zostały przetłumaczone na francuski, niemiecki, duński, niderlandzki i portugalski. Oddając w nasze ręce sagę opisującą typowe i nieproste losy polskich rodzin szlacheckich, tak dobrze nam znane z klasycznej literatury, autorka nie ukrywa, że inspirowały ją dzieje jej bliskich.

• Fragment Którejś nocy obudził je jakiś ruch, potem cichy uspokajający szept.
• Tuż obok dziewczyn pojawili się chłopcy.
• Noc była bezksiężycowa i z zewnątrz nie docierał żaden blask.
• W ciemności świeciły jedynie oczy Jurka.
• Nie bój się, wyszeptał.

Kreśląc pełne emocji obrazy, pozwala dostrzec nie tylko urok tamtej epoki, ale i jej niebezpieczeństwa. Ja niczego się nie boję, pamiętasz?, odpowiedziała.

• W tej samej chwili poczuła jego rękę na swoim nagim ramieniu.
• Gładził je delikatnie i pod wpływem dotknięcia skóra stawała się coraz cieplejsza, coraz bardziej gładka i aksamitna.

• Napięte mięśnie zaczęły drżeć.
• Z cichym westchnieniem przywarła do ciała, które tuliło się z tym samym drżeniem.
• Pragnę cię.
• Od pierwszej chwili.
• Wtedy nie miałem odwagi, szeptał z twarzą tuż przy jej twarzy.

Przysuwali się do siebie powoli, jakby popychało ich coś, nad czym nie mieli władzy. Wspomnienie oporu, jaki czuła wobec niego, rozpłynęło się niepostrzeżenie pod wpływem pocałunków tak innych od bladych i niewinnych dotąd jej znanych.

• Nie broniła się, kiedy dotykał jej piersi i ud.
• Nie czuła wstydu, dotykając go.
• Fale ciepła przenikały całe jej ciało, docierając do serca.